نویسنده در تاریکی

اشک ها

2012-02-05T17:58:00.001+01:00

دنیای به این بزرگی برای من همانقدر کوچک است که قفسی برای یک پرنده. برای من همانقدر رنج آور است که برای یک ماهی در آسمان، یا یک قناری در دریا، یا اردکی در صحرا و یا نهنگی در شن های ساحل. زندگی در قفس چه مزیتی بر مرگ در قبر دارد. آن هم زمانی که روح ات به خودی خود در زندان تن ات زندانی است و تن ات در زندان زندگی به زنجیر است و احساسات، عشق، دوستی، افکارت و همه همه در سلول های انفرادی کنارت زندانی اند و شب ها آهسته روی دیوار قفست می کوبند... و می گویند:

هیچ چیز برای ماندن نیست... ‏

Empyrium- Mourners زمزمه ای بر این مطلب

2012-02-01T04:10:00.002+01:00

بنفش است. خودش با دست هایش بافته. روی صورتم می گرفتمش و می بوئیدم، می بوسیدم، آنرا به پوستم می مالیدم و حس می کردم دارد نوازشم می کند. شال ای که برایم بافتی دست های گرمت بود که آنرا به من هدیه کردی. اکنون آن دست ها را از دست داده ام. اکنون آن گرما را از دست داده ام. پوست گلویم از شدت باد سرد و سوزناک، خشک و زخم شده و با این حال شال گردن در کمد است و دیگر نمی تواند دور گردنم پیچیده شود. تو دست های گرمت را از من دور کردی و مرا انداختی میان شعله ای سرد از نبودن هایت. سوختگی های گردنم را لمس می کنم. آسمان خیلی وقت است ابری است. خبری از برف نیست. تنها سوز است که می آید و زخم می زند بر بدن لرزانم. عشق مثل این ابرها چقدر دوردست، دست نیافتنی است. تنها سایه ی حضور سنگینش را در تمام آسمان ذهنم گسترده اما هرگز نمی بارد و حسرتش را هر روز در دلت می کارد و به جای آن، در فقدان دستی گرم به دور گردنت، سوز استخوان شکن آن گردنت را خشک و زخمی می کند...

چقدر خسته ام. چقدر دلم می خواهد در این سرما بخوابم و چقدر دلم می خواست شال گردن باز گرم می شد و مانند آخرین دستی که در لحظه ی مرگ می فشاری دست هایم را می پوشاند و چشمانم را آهسته می بست...

Arms And Sleepers- Like A Typewriter From A Moving Train زمزمه ای بر این مطلب

داستان های نوین- شانزده- شهری که راه می رفت

2012-01-29T06:28:00.001+01:00

در شمالی ترین نقاط کم ارتفاع نروژ... یعنی در استپ های قزاقستان... یعنی در جنگل های ماداگاسکار و شاید در سواحل هاوایی شهری بود که راه می رفت. هیچ کس نمی دانست دقیقا چه زمانی شهر تصمیم گرفت تا پیاده روی کند اما شهر علاقه ی عجیبی داشت تا شب ها، وقتی همه خوابند، در تاریکی مطلق اسبش را زین کند و بدون وقفه تا صبح پیتیکو پیتیکو کنان راه برود و همانطور که باد همه چیز را، بجز غباری از خاطرات فراموش شده و نشده، با خود می برد، شهر هم همه چیز را با خودش می برد؛ خانه ها، درخت ها، خیابان های آسفالت شده، رودخانه وسط شهر و حتی اجساد مرده های زیر خاک قبرستان ها و این زندگی را برای مردم هم سخت کرده بود و هم پیش بینی ناپذیر. مردم شب را در سکوت ساحل مدیترانه ای مراکش در خواب می گذراندند و صبح وقتی در را باز می کردند بادی استخوان شکن دانه برف های سرگردان را، که مثل روح هایی گیج زوزه کشان خلاف جاذبه ی زمین رقص براونی شان را روی کف چوبی خانه های درباز شده به پایان می رساندند، وارد خانه ها می کرد. چند تا اسکیموی ساکت و متعجب بیرون در خانه هایی که تابحال ندیده بودند زیر درخت های سبز و کلفت ایستاده بودند و کار مردم شهر این بود که قوطی های رنگ را به اسکیمو ها بدهند و به جایش تعداد زیادی پوست خرس قطبی، فوک و ماهی دودی بگیرند و بعدازظهر را جلوی شومینه های گرم خانه شان سرکنند تا شب بخوابند و صبح در را باز کنند و ببینند جایی در تگزاس مردم شهر همسایه به همراه کلانتر شهر به میدان شهر آمدند تا ببینند این غریبه ها کیستند. آن ها هم پوست خرس قطبی و فوک را به تگزاسی ها فروختند و به جای آن طلا و باروت گرفتند و دقیقا به همین دلیل بود که هیچ کس شهر را ترک نمی کرد. چون در آنجا نه کسی مجبور بود کار کند و نه هیچ کس فقیر بود چون تنها کافی بود ابریشمی را که از چینی ها، با دادن عطرهایی که از فرانسه خریده بودند، گرفته بودند به اشرافیان رم بدهند و به جایش روغن زیتون، ماهی، تابلوهای نقاشی و شراب بگیرند و مقداری از آن ها را به مردم استکهلم در سوئد بدهند و به جایش آهن بگیرند! و این در حالی بود که آن ها اکثرا خوردنی ها را برای خودشان نگه می داشتند با این که خودشان درخت های سیب، انجیر و گیلاس داشتند و رودخانه شان پر بود از قزل آلاهایی که هیچ وقت رود را ترک نمی کردند و مرغ هایی که نسل اندر نسل برایشان تخم کرده بودند. مدتی بود شهر علاقه ی عجیبی به آمریکا پیدا کرده بود و انگار خیال نداشت از آنجا برود. این بود که چندماهی از شرق به غرب می رفت و از شمال به جنوب و در تمام این مدت چیزی برای مردم شهر نبود تا از آمریکائیها بگیرند و به خودشان بفروشند! این بود که یک روز صبح درب خانه ها زا باز کردند و دیدند کلی سیاه پوست آن بیرون زل زده اند به ماهی دودی هایی که جلوی خانه ها روی نخ آویزان بودند. به فکرشان زد ماهی دودی ها را به آن ها بدهند و جایش چیزی دیگر بگیرند اما سیاه ها تازه ار شهر دیگری گریخته بودند و هیچ چیز نداشتند. این بود که مردم شهر چون هیچ وقت جد اندر جد کار نکرده بودند و حتی نمی دانستند چطور باید یک ماهی صید کرد به سیاه ها غذا دادند و به جایش آن ها را به بردگی کشیدند و از آن به بعد کارشان این بود که صبح های آمریکا برده به آمریکائی ها بفروشند و چون هیچ کاری بلد نبودند از برده ها بسیار کار می کشیدند و آن هایی که از ناچاری می خواستند پا به فرار بگذارند می گرفتند و می انداختند داخل اتاقی در بسته تا فردا صبح بفروشندشان. مردم شهر تنها تفریحشان این بود که کنار رودخانه بروند و اسب سواری کنند و بچه ها کار دیگری نمی کردند جز اینکه باید در تمام سال های کودکی اسب سواری یاد می گرفتند. این نه تفریح که یک سنت بود و مردم این سنت را به عنوان دلیلی برای راه رفتن های شهر نسل اندر نسل ادامه می دادند و اعتقاد داشتند اگر این کار را نکنند شهر دیگر راه نمی رود. هر ماه اگر شانس شان سر از قطب یا نوک کوه ها در نمی آورد مسابقه ی اسب سواری برگزار می کردند و نفر اول رئیس تشکیلات بده بستان های شهر می شد و خب این چیز کمی نبود! چون معمولا در این میان سهمی بزرگ برای خانه اش از سهم دیگران کش می رفت و حالا که سیاه ها را برده کرده بودند هر که رئیس می شد چند برابر بقیه برده داشت و می توانست بیشتر! پا روی پایش بگذارد. اما عشق شهر به آمریکا بالاخره به پایان رسید و یک روز مردم از خواب برخواستند و دیدند نه از برده ها خبری است و نه از آمریکا و تا به خودشان جنبیدند از همه طرف لشکری خشمگین از سیاه ها به شهر حمله کردند، درخت ها را آتش زدند، مرغ ها را دزدیدند و مردم را تا حد مرگ زیر باد کتک گرفتند و وقتی مردم شهر خسته و زخمی به خانه ها برگشتند تازه فهمیدند در قلب آفریقا هستند! این بود که دور هم نشستند و تصمیم گرفتند از فردای آن روز هر روز مسابقات اسب سواری راه باندازند چون فکر می کردند شهر از آن ها ناراضی است و برای همین به جاهای خوبی پیاده روی نمی کند! فردای آن روز از خواب بیدار شدند و جایی در نزدیکی رود نیل مسابقه برگزار کردند و شب که خوابیدند و صبح باز بیدار شدند از جمعیت شهر یک نفر کم شد چون یک نفر صبح درب خانه را خوابآلودانه باز کرده و افتاده بود پائین! آن روز شهر کنار دره ی کاتاهوئاسی در پرو آرام گرفته بود. فردایش مردم به کل از خانه ها بیرون نیامدند چون شهر هوس کرده بود وسط اقیانوس آرام شنا کند! و فردایش که از درد گرسنگی بیدار شدند و تصمیم گرفتند آخرین داشته شان را که ظرف های برنزی حکاکی شده ای بود که خیلی وقت پیش از هندی ها گرفته بودند به مردم جدیدی بدهند و به جایش غذا بگیرند باز گرسنه به خواب رفتند چون شهر وسط بیابان کالاهاری ظاهر شده بود! فردای آن روز که باز باز از خواب بیدار شدند دیدند در جزیره ای هستند که هیچ آدمی در آن نیست و بهترین کاری که به نظرشان رسید این بود که از پیر و جوان گرفته تا بچه های هفت هشت ساله همه را در مسابقه شرکت دهند تا از خشم شهر بکاهند. در میان بچه ها پسربچه ای بود هفت ساله که از اسب ها خوشش نمی آمد و چون در همان ابتدای کار از اسبش به زمین خورد مردم خشمگین به سمتش آمدند تا دوباره او را به زور روی اسب بنشانند و چون پسرک از اسب بدش می آمد پا به فرار گذاشت و مردم هرچه در شهر گشتند او را پیدا نکردند و صبح که باز باز باز بیدار شدند دیدند شهر هیچ تکان نخورده و هنوز گرسنه، در همان جزیره ی خالی از سکنه بودند. همه متفق القول بودند که چون پسرک حاضر نشده اسب سواری کند شهر خشمگین شده و تکان نخورده. این بود که راه افتادند در جزیره دنبال پسر گشتن و چون به ساحل مرجانی شمال جزیره رسیدند دیدند پسرک یک جا زیر درخت های گیلاس در میان انبوه پرنده ها نشسته و در حالی که بادبادکی بزرگ هوا کرده دارد از گیلاس ها و تمشک هایی می خورد که مثل تگرگ روی زمین افتاده اند. همه خشکشان زده بود تا اینکه یک نفر فریاد زد غذاااااااااااااااا و همه مثل دیوانه ها به آن جا یورش بردند و شروع به خوردن کردند. از آن به بعد بود که همیشه یک نفر از آن بادبادک نگهبانی می کرد تا همیشه توی آسمان باشد و از آن روز بود که نیوزلند شکل گرفت و شهر دیگر هوس پیاده روی نکرد.

داستان های نوین- پانزده - ماجرای تولد دموکراسی در هونولولو

2012-01-22T08:24:00.001+01:00

هونولولو تا خیلی سال ها نمی دانست باید چه کار کند. نمی دانست مال کی است. مال شرق است یا مال غرب. نمی دانست باید پادشاه داشته باشد یا یک سری آدم شکم گنده که گرد توی سالن بنشینند. این بود که یک روز مردم خسته شان شد رفتند و پادشاه را با ماشین زیر گرفتند. بعد شلوغ پلوغ شد و کسی به کسی نبود و خب آدم شکم گنده ها پیداشان شد. یک روز شکم گنده ها پسری را یافتند که نان دزدیده بود. گرفتندش و بابایش را درآورده و دادگاهیش کرده و آبرو از وی ببریده در اذهان عمومی رسوایش کردند. بعد چون آن روزها مردم دستشان بیکار مانده بود یک رای گیری راه انداختند که آیا پسر را با چوبه دار اعدام کنند یا با صندلی شوک دار. و این بود ماجرای تولد دموکراسی در هونولولو. ‏

داستان های نوین- چهارده- افسانه ی 1926

2012-01-09T09:17:00.000+01:00

زیگموند فروید در سال 1926 مشغول آخرین بازنگری ها در تئوری روانشناختی خود بود. داخل اتاق نشسته و غرق در تفکر بود که صدایی از پائین آمد و تمرکزش را به هم ریخت. منشی را صدا زد و پرسید که این همه همهمه برای چیست. مردی به خانه او مراجعه کرده بود و مصرانه می خواست فروید را ببیند. او را پذیرفت. مردی جوان بود که کاملا عصبی به نظر می رسید. از او خواست بنشیند. فروید متوجه لرزش های هیستریک دست و پلک چشم چپ او شد و چون هزاران مورد شبیه این دیده بود شروع به صحبت کرد و از او خواست علت مراجعه اش را بداند. پسر گفت ماه هاست کابوسی تکراری می بیند که در آن پدر خود را با گیوتین سر می برد و دیگر تحمل دیدن این خواب ها را ندارد. فروید پرسش هایش را شروع کرد و در ادامه تلاش کرد مفهوم عقده ی ادیپی که گمان می کرد پسر جوان با خود به همراه دارد و او را رنج می دهد برایش به شکلی ساده بیان کند. سپس از او پرسید پدر و مادرش کجا هستند و متوجه شد پسر چندی است آن ها را رها کرده و به تازگی وارد این شهر شده. فروید به او گفت مهر مادری خود را از ترس پدر رها کرده و برای همین پدرش را رقیب و گناهکار می داند و ناخودآگاهش سعی می کند با گردن زدن پدر این واپس زدگی را جبران کند. داشت حرف هایش را ادامه می داد که پسر صحبتش را قطع کرد. خودش را به فروید نزدیک کرد و آهسته گفت:

اجازه بدهید رازی را به شما بگویم. من یک همجنس بازم و از کودکی علاقه ای به زن ها نداشتم. مادرم یک زن عصبی و بد دهن است و از کودکی از او متنفر بودم. می توانم ادعا کنم در عوض عاشق پدرم بودم و همیشه از رابطه ی آن دو عصبی می شدم.

فروید اخمهایش داخل هم رفت و بعد مشغول تفکر شد. یک روزنامه ی آلمانی روی میزش بود. آن را با یک دست کمی بلند کرد و بعد دوباره روی میز گذاشت. قلمش را برداشت و روی برگه های یادداشت اش نوشت:

هایزنبرگ: احتمالاً اینجا خوابید...

تیترش می شود یک زخم جاودانه در قلبم

2012-01-07T04:41:00.004+01:00

من هرگز از هدایایی که از تو می گرفتم آنقدر خوشحال نمی شدم. نه از تو که کمتر یادم می آید واقعا از گرفتن هدیه ای خوشحال شوم. نمی دانم اشیاء هیچ وقت آنقدر که برای تو و خیلی ها مهم و سمبلیک بودند برای من نبودند. شاید به این خاطر که من هیچ وقت مادی گرا نبودم و یا اگر بخواهم واقع بین تر باشم مادی گرایی من در اشتیاق با تو بودن خلاصه می شد. شاید من هرگز از گرفتن هدایا خوشحال نشده باشم. اما یک لبخندت، گرمای دست هایت، نگاه نافذت و خنکای عطر بدنت همراه با بودنت در کنارم برای من از تمام هدیه ها ارزشمند تر و لذت آورتر بود. شاید لبخند هایم بعد از گرفتن هدیه ای مثل یک کتاب که هرگز آن را نخواندم زورکی بود اما لبخندم با دیدنت آنقدر واقعی بود که گاهی برایت زیاده واقعی به نظر می رسید و شاید به همین دلیل آنرا نفهمیدی یا باور نکردی. شاید به همین دلیل بزرگترین هدیه ات را از من دریغ کردی. تو همیشه از اشیاء لذت بردی. دور و برت را پر کرده ای از اشیاء. با آن ها لذت می بری، شادی می کنی و غمگین می شوی. نمی دانم آن چیزهایی که من از آن ها لذت می برم هیچ کدام در دسترس نیست. اما چیزی است مثل جاذبه ی بین ماه و زمین. چیزی که هر چقدرهم نادیدنی و دست نیافتنی باشد تأثیرش دریاها را جابجا می کند! شاید هم همه ی این ها خیالات است. فیلمی است با سه شخصیت که در آن شخصیت ها تنها نمادهایی تفکیک شده از یک شخصیت واحدند تا تفاوتشان به خوبی نمایش داده شود. شاید من تنها تو را مادی گرا می دانم چون در اعماق روحم می دانم چه گرایش کودکانه ای به مادیات دارم و اینگونه با سرزنش تو به این حقارت خودم سرکوفت می زنم. شاید تمام این ها کش مکش های یک روح ناآرام باشد و تو در آن تنها یک خیالی تا من بخش هایی از روحم را مثل برچسب روی تو بچسبانم. با این حال من همیشه در دوست داشتن هایم ساده و کودک بوده ام و هیجان قلبم با هر بار دیدنت همیشه آن ظرافت کودکانه را برایم تداعی کرده است. اما سرخوردگی تنها عاید این احساسات کودکانه و ساده بوده و هست. و برای این است که تمام این دنیا جز یک ماشین بی روح آهنی و یک کابوس دردآور جلوه ی دیگری برایم ندارد و برای همین است که گاهی آرزو می کنم:

کاش می شد به سرزمینی سفر کرد که جواب دوستت دارم، نمی خواهم دوستم داشته باشی، نبود.

Fossegrim- Empyrium زمزمه ای بر این مطلب

داستان های نوین- سیزده- کارت پستالی از قبرستان های پالمیرا

2012-01-02T07:12:00.001+01:00

شاید من تنها باشم. اما حداقل می توانم نغمه ی مه گرفته و خیس تنهایی ام را به تو هدیه دهم. آنگاه شاید تنهایی ام برایت بشود یک کارت پستال خاک گرفته اما لبریز از احساس از جزیره ای کوچک و پر از قبرستان های متروک وسط اقیانوس آرام.‏

اینو با چه بدبختی نوشتم تو کارت پستالو و دادم دست خلبان هواپیما ملخی که می خواست از باند قدیمی که فقط یه راه دراز آسفالتی ترک خورده مربوط به جنگ جهانی دوم تو مجموعه جزایر مرجانی پالمیرا ئه بلند بشه. چند روزیه اومدم اینجا از حشره ها عکس بندازم اما باورت نمی شه حتی یه پشه هم اینجا پیدا نمی شه و جاش توی این جزیره ی بی سکنه ی زپرتی تنها چیزی که به چشمت می خوره آت و آشغال و بطری نوشابس که گوشه کنار ساحل مرجانی پخش و پلان. ساحلی که هر لحظه در اون سر و کله کو سه هایی که مدام توی دریا دنبال عدد سه می گردن و بعضی وقت ها آدما رو شبیه سه می بینن و برا همین قورتشون می دن پیدا می شه. نه پشه، نه سوسک، نه کفشدوزک و حتی یه مورچه هم اینجا نیست و انگار تمام حشره های دنیا اینجارو وتو کردن. یه خط قرمز کلفت کشیدن دور این جزیره و سالهاست توی سازمان بین الحشره ای پارلمان حشرات تصویب کردن که هیش حشره ای پاشو نباس بذاره اونجا! و به جای اونا اینجا تا دلت بخواد پرنده هست. جوری که وقتی توی جزیره راه می ری فقط دو احتمال هست: یا زیر بارون استوایی هستی یا زیر بارون تاپاله ی پرنده ها! راستش رو بخوای اینجا هیش وخت مه نمی گیره و اون عبارت فقط یه تعبیر نیمه شاعرانه بود چون من همیشه خیال می کردم یه جایی مثل اینجا که آدما توش گم می شن و حشره ها از ترس ارواح عصبانی وامونده از جنگ جهانی دوم اینجارو ترک می کنن باید مه داشته باشه و بتونی وقتی داخل درختای استوایی اینجا راه می ری یه سری قبر قدیمی سربازای اون زمان رو ببینی که تابحال کسی سر قبرشون نرفته. اما خبری از هیچ سنگ قبری نیست و به جاش اینجا پره از قبرستون ساختمون های دربداغون و جاده های طولانی و بی استفاده ای که سنگ قبری شدن برای یه سری سرباز مسخ شده که کم کم تو این جزیره ی جادو شده دیوونه شدن و مردن و حالا روح سرگردون اون ها که دنبال یه سنگ قبر می گرده شب ها روی شاخه های درخت سر می کنه و چون از حشره ها چندشش می شه یه جوری ترسوندتشون که خیلی وقته پا به فرار گذاشتن. به گمونم اونا به کشیده شدن خودکار روی کاغذ هم آلرژی دارن چون وقتی می خواستم بنویسم بالکل جادو شده بودم و نوشتن دو خط جمله که داشتم برای کارت پستال چرک نویس می کردم دو ساعت طول کشید. یهو نگا می کردم می دیدم جای می توانم نوشتم تومیانم یا به جای نغمه نوشته شده منغه و از این جور جادو جنبل ها. نمی دونم شاید عکس گرفتن از حشره هارو گذاشتم کنارو نشستم یه داستان درباره ی ارواح بی خانمان جزیره های مرجانی پالمیرا نوشتم. اما فعلا زیر یه درخت کز کردم و دارم بلند شدن یه هواپیمای ملخی رو می بینم. آخرین بازمانده ی حشرات سلسله جزایر پالمیرا.

Mutter, Ich bin dumm.

2012-01-01T04:42:00.000+01:00

در رو به روم باز کرد. کمرم خم بود و چشم هام نیمه باز. خودم رو هل دادم داخل خانه و پرت شدم روی کاناپه. مادر دست های سردم رو گرفت. کمی مالششون داد. دست های زبر و چروک خورده اش رو روی شونه هام گذاشت و بوسه ای به پیشونیم زد. چشم های خشکم رو به سمتش چرخوندم. مدتی نگاهش کردم و تنها گفتم:

مادر، من یک احمقم.

...

در خیابون ها قدم می زدم. کمی مست بودم اما نه اونقدر که منو از شر افکار مالیخولیایی نجات بده. درسته. افتاده بودم تو یه نوار کاست. نوار کاستی که خودش شامل قطعاتی تکراری از یک اشتباه بود و این اشتباه در نوار کاست مدام تکرار می شد و خود نوار کاست مدام بر می گشت و تکراری می شد از تکرار تمام اون اشتباهات. نمی دونم چه مرگم شده بود. نمی فهمم چطور می شه آدم اینقدر اشتباه کنه. چطور دقیقا کاری رو بکنه که براش رنج آوره، با اینکه می دونه راهی که انتخاب کرده جز درد و رنج و نارضایتی عاید دیگه ای براش نخواهد داشت. باز گفتم انتخاب. هر زمان به این کلمه ی عجیب می رسم دست و پاهام شل می شه. حس می کنم دارم بزرگترین دروغ دنیا رو به خودم می گم. موضوع اینجاست که بعد از پشیمونی از خودم می پرسم، آیا انتخابی کرده بودم؟

وقتی به این فکر می کنم که بر چه اساسی راهمرو از بین ده ها راه دیگه انتخاب کردم نمی تونم به این فکر کنم که انتخاب کردم! این فکر از اونجا به کلم رسید که یه روز با ناراحتی و در منتهای ناامیدی و درد و بی حوصلگی روی صندلیم تک و تنها نشسته بودم. صدای تق تقی از پنجره می یومد. نگاه که کردم دیدم یه زن بوره. در واقع نه بور بود و نه حتی یک زن. بلکه تنها زنبوری کوچیک بود با دو تا شاخک کوچیک و لرزون. داشت سعی می کرد وارد اتاق بشه. توی خواب و بیداری بودم و خیال می کردم واقعا یک زن بور سعی داره از پنجره داخل بپره اما بعد تلویی می خوردم و با خودم می گفتم هیچ زن بوری دیوونه نیست داخل اتاق کم نور و بی گل و سبزه و درخت و تهی از طراوت من بشه. و حتی یک زنبور هم! چرا باید سعی می کرد وارد بشه؟ خودش رو محکم به شیشه می زد و باز عقب می رفت و باز خودش رو محکم تر به شیشه می زد. نمی تونستم بفهمم چطور این زنبور دنیای به اون بزرگی رو با اون همه طبیعتش ول کرده و می خواد بیاد تو اتاق من که بیشتر شبیه به سیاهچال های زندان های قلعه های دوران باروکه. آیا انتخابی کرده بود؟ قبل تر ها فکر می کردم انتخاب خیلی ساده است. تو چیزی می خوای، احساسی داری و برای رسیدن به اون راهی رو انتخاب می کنی. به همین راحتی. اما وقتی به زنبور فکر می کنم تمام این استدلال کودکانه و انتزاعی مثل لکه های روی شیشه ی عینکم باعث آزارم می شه و مجبورم می کنه دستمالی بردارم و پاکش کنم. دوستم همیشه می گفت هر کی یه جوریه. یعنی نمی شه انتظار داشت آدما مثل هم باشن. نمی شه انتظار داشت همه یه کارو بکنن. نمی شه زورشون کرد یک انتخاب داشته باشن. تفکر خیلی خوبیه. خیلی هم دموکرات نماست و آزادی فردی رو تاج سر می کنه. مردم دورشو می گیرن و به به و چه چه می کنن و برگه های رأی شونو با آب دهن لا می زنن چون به تصورشون اینطوری می تونن هر غلطی می خوان بکنن. بله تفکر خوبیه. هر کی یه جوریه. من متعجب بودم از اینکه چطور می شه بعد از اونکه صداها هزار نفر در ژاپن، ویتنام و چین در شرق و میلیون ها نفر در آلمان، فرانسه، لهستان، بوسنی و روسیه در غرب و هزاران نفر بر اثر گرسنگی و جنگ در آفریقا و صدها هزار نفر در خاورمیانه و هزاران نفر در آمریکای دور! در همین صد سال گذشته کشته شده ند باز جمعیت بی هیچ سکونی رو به ازدیادی دیوانه کننده پیش بره. چنانچه جمعیت بی هیچ توجهی به پنج هزار نفری که فقط در یه کشور کوچیک مثل سوریه در همین امسال کشته شدن در آغاز سال نو هفت میلیارد شدگیشو جشن می گیره و به دهن اون همه بچه ای که همین حالا دارن از تونل مخوف واژن مادرهاشون سرسر خوران پائین میان آب نبات خونین می ذاره. به خیالم تاریخ انسان شباهت های زیادی به تاریخ جهان داره. با انفجاری آهسته آغاز شده! آدم ها روی زمین به این بزرگی تنها تو یه سری نقاط کوچیک زندگی می کردن و بعد به تدریج بزرگ و بزرگ تر شدن. زیاد و زیاد تر. مثل یه انفجار پخش شدن، دور شدن، متفاوت شدن، شاخه شاخه شدن و حالا تاریخ انسان به یه سرطان، به یه خرچنگ و یا ستاره دریایی شاهت داره که آدما دارن به سرعت از مرکزش دور می شن و هر کدوم که به دنیا میان به خودی خود شاخه ای مجزا از آدمیت رو تشکیل می دن. اینجوری می شه که هر کی یه جوریه! بله درسته، هیچ دو کهکشانی کاملا شبیه هم نیستن. با اینکه همه اون ها از یه انفجار آغاز شدن، از یه نقطه و حالا کهکشان ها بسیار از هم دور شدن. هر کدوم شخصیت و غروری داره و خودش است و خودش داره از بقیه دور و دورتر می شه چون دلش می خواد بی همتا باشه، بتونه سرنوشت خودشو خودش انتخاب کنه. کسی در حرکاتش دخالت نکنه! اما هر عملی رو عکس العملی هست. هر اغازی رو پایانی و هر انفجاری بالاخره انرژیش ته خواهد کشید. روزی می رسه که تمام کهکشان های پیر و تنها از ترس کابوس دوری بی نهایت از دیگران در فضای سرد و تاریک ناگهان مسیرشون رو عوض می کنن و اینبار به سمت مرکز می رن تا کم کم به هم نزدیک بشن و اینجوریه که کم کم اونچه روزی از نقطه ای آغاز شده بود به همون نقطه برمی گرده. نوعی مرگ جمعی! حالا هم آدم ها دبدبه و کبکبه شون به راهه. دارن جون می کنن برای متفاوت بودن، داشتن، داشتن، سبقت گرفتن، جدا شدن، مرز کشیدن، دیوار کشیدن، آزادی فردی داشتن و روز به روز تنهاتر می شن. خیال می کنن انتخابی کردن. دلشون به این انتخاب ها خوشه. نمی دونن انفجار چیه، نمی دونن انتخاباشون، متفاوت بودنشون تنها یه پیامده! پیامد انفجار و دور شدن آدم ها از همدیگه.

بچه که بودم همیشه دلم می خواست سرنوشت رو گول بزنم. تو کتم نمی رفت که همه چیز من نوشته شده باشه. نمی تونستم قبول کنم هر انتخابی بکنم، هر عملی بکنم قبلا مشخص شده. خیال می کردم کسی دفتری بزرگ برداشته و داره انتخابامو ثبت می کنه! برای همین فکر می کردم و در ذهنم کاری رو که دلم می خواست می کردم. کلی بهش بال و پر می دادم و آماده می شدم اون کار رو بکنم اما در آخرین لحظه یهو سر باز می زدم، کاری رو می کردم درست خلاف اون تا اینجوری به سرنوشت یک دستی بزنم و کاری کنم دفترش رو خط خطی کنه. اما همیشه بعد از چنین تلاش هایی فقط یک چیز حس می کردم! پوزخند سرنوشت. بعضی آدم ها دستی به عینکشون می ذارن، صداشونو صاف می کنن و خیلی جدی و با غروری بزرگتر و درازتر از دماغ فیل می گن که به سرنوشت اعتقادی ندارن چون بسیار زحمت کشیدن و انتخاب کردن و می شد پا روی پا بذارن و می شد الان داخل جوب می خوابیدن. ده ها بار شده بود وقتی داشتیم با کمال ناراحتی یا خوشحالی بر سر موضوعی بحث می کردیم ناگهان داخل ذهنم چیزی بیدار می شد. طوری به حرف زدن های دوستم نگاه می کردم انگار دارم فیلمی رو برای بار دوم تماشا می کردم. دقیقا نمی تونم بگم بعد این جمله چی می گه اما این صحنه رو به یاد میاوردم! من قبلا این یارو رو یه جایی دیدم! من قبلا این صحنه رو دیدم! مثل یه باگ در برنامه ی کامپیوتری می مونه. مثل یه تلنگر به زندگی صلب، خشک و علت معلولیمون. واووووو... من اینو قبلا دیدم! بعد زل می زنیم به هم! نمی دونیم چی بگیم. اشکالی هست. چطور می شه مائی که همه چیزمون رو انتخاب می کنیم چیزی رو دیده باشیم که هنوز اتفاق نیافتاده؟! یکی از اون ده ها حالت رو! و یا شاید هزاران. بعد در چنین لحظاتی دستی زیر چونه می ذاشتم. احساس می کردم به کسی تبدیل شدم که داره خودشو تو آینه نگاه می کنه. با تصویرش بازی می کنه، شکلک در میاره و از اینکه تصویرش مثل یه برده تابع اونه و هیچ اختیاری از خودش نداره لذت می بره. بعد ناگهان دستی به اطرافش می زنه! دورش رو شیشه فرا گرفته! تصویر خود اونه! برده خود اونه! همه چیز برعکسه! اوه لعنت! چرا بحث می کنم، همه چیز از قبل مشخصه. تمام زندگی انعکاسه و ما تصویری هستیم در آینه! اوه لعنت!!! فیلمی هستیم که قبلا پخش شده! تو یه فیلم همه چیز انتخاب شده. کمتر بداهه وجود داره. تمام صحنه ها براساس انتخاب و تخیل و استدلال و تصادف شکل گرفته. اما چه انتخابی هست برای فیلمی که دیگه ساخته شده؟! اون هم زمانی که داره برای بار دوم پخش می شه! اوه، لعنت! انعکاس!!! بله ما می تونیم انتخاب کنیم اما انتخاب هامون رو درک نمی کنیم. ما فیلم سازی هستیم که فیلمش رو حسی می سازه. از اعماق ناخودآگاهش! درست زمانی که خیال می کنیم انتخاب کردیم، اون لحظه درست همون لحظه فقط داریم به نتیجه ی انتخابمون نگاه می کنیم! شاید ما اونو انتخاب می دونیم چون نمی تونیم انتخابامونو درک کنیم. شاید هم خود اون انتخاب ها تنها یک سری پیامد باشن. پیامد چیزی که هستیم! اون شاخه ی تک و تنهای آدمیت که خودش انتخابی نبوده و تنها پیامدی بوده بر یک انفجار، انفجار آدمیت. معجونی از تمام احتمالات! یک دفتر قطور شامل تمام کلمات که به نظر یک سناریو باشه. صرفا به این خاطر که هر سناریویی می تونه از اون شکل بگیره. اما آیا خود این نتایجی که گرفتم بر پایه ی یک سری فرضیات بنا نشده بود؟ اگه اون فرضیات مثل انتخاب هامون تنها یک سری توهم باشن چی؟ اگه انفجاری در کار نباشه و فقط یه دنیای باز وجود داشته باشه چی؟ چطور می تونم با تمام شکی که به گفته های خودم دارم کوچکترین تأثیری از جانب اون ها بر زندگیم ببینم؟ این ها به کنار. دانستن... تا چه اندازه قادره مسیر عمل رو تغییر بده؟

سرم زق زق می کنه و احساس می کنم قلبم با پرشی سی سانتی به سرم عروج کرده. نمی دونم کجا اومدم. حتی یادم نمی آد بر چه اساسی داخل این کوچه ها شدم. و حتی نمی دونم چرا دارم سعی می کنم به خانه برگردم...

No sound-The Misplay زمزمه ای بر این مطلب

آگهی همخودکش یابی

2011-12-27T19:36:00.000+01:00

به یک خانم متشخص و متعهد و متین و با وقار و دارنده ی مدرک لیسانس به همراه هنر گلدوزی، خیاطی، سفال گری و نقاشی جهت امر پسندیده همخودکشی نیازمندیم. بدیهی است نگارنده به همسر نیازی ندارد و قرار نیست با کسی سر کند بلکه تنها به دنبال گزینه ای برای همخودکشی است. لذا تقاضاهای سر کردن به سطل آشغال منتقل می شود.‏ مراسم همخودکشی در یک سالن مجلل، رویایی و با شکوه به همراه صرف غذای مسموم و نوشیدن سیانور به انجام خواهد رسید.

با تشکر

ستاد همخودکش یابان متعهد

ده جلد کتاب، یک مجسمه چوبی، چندتائی آهنگ ناب

2011-12-11T05:26:00.001+01:00

ده جلد کتاب، یک مجسمه چوبی، چندتائی آهنگ ناب می دهی به او. اشک در چشمانت جمع می شود و می روی. شاید او نفهمد. شاید هم بفهمد. بعضی ها هدیه دادن را دوست دارند. بعضی می خواهند عشق را بخرند. بعضی می خواهند عشقشان را عرضه کنند. بعضی می خواهند محبت و مهربانی کنند و بعضی از روی عادت و نقش بازی کردن یا صرفا به عنوان یک باور هدیه می دهند. هر کس به نوعی چیزی به دیگری می دهد. یکی می رود داخل فروشگاه دستش را می کند داخل جیبش. با پول خرد های آن ادکلنی گران قیمت به هدیه می خرد و در ازایش بوسه ای می گیرد و یا عشقی برای خودش می خرد و یکی را می بینی می رود کتاب هایش را می فروشد و با کلی چانه زنی فروشنده را متقاعد می کند ادکلن ای ارزان قیمت را با تخفیف به او بفروشد و بعد آن را هدیه می دهد فقط برای اینکه لبخند را روی صورتش ببیند. ‏

ده جلد کتاب، یک مجسمه چوبی، چندتائی آهنگ ناب. شاید او نفهمد، شاید هم بفهمد. اما این ها تکه هایی از روح تو بودند که قبل از رفتن از خودت کندی و به او دادی. شاید نفهمد، شاید هم بفهمد...‏

چیزهایی وجود دارد که فرای فهمیدن است. چیزهایی وجود دارد فرای درک، فرای احساسات

باز هم کهکشان

2011-12-08T05:55:00.000+01:00

به کهکشانی می مانم تنها و دور افتاده که نزدیک ترین کهکشان به او میلیون ها سال نوری از او دور است. همه جا ساکت است و من با تمام این دوری ناامیدانه تمام روزهای ساکت و تهی را به آن نور دورافتاده اما نافذ خیره می شوم. کهکشانم نه از از این بابت که بزرگ باشم. بلکه بیشتر از این بابت که درونم یعنی در مرکز وجودم یک خلا و فروریختگی شدیدی به اندازه ی سیاهچاله ای عظیم در مرکز یک کهکشان بزرگ حس می کنم. گاهی فکر می کنم با تمام دردی که این فروریختگی درونی و پوچی اش دارد اگر نبود.... من هم نبودم. چون تمام آنچه باعث می شود من، من باشم و به سمت آن کهکشان دورافتاده فرونپاشم وجود این جاذبه ی درونی است. اما چه می شد اگر من نبودم؟ آیا این بد است؟ آیا این خوب است؟ یا مثل تمام چیزهای انسانی دیگر، این هم چیزی است فرای نیکی و بدی، چیزی که فقط هست و به قضاوت خوب بودن یا بد بودن کاری ندارد. ‏

من همیشه فکر کرده ام آدم ها بیش از هر چیز به کهکشان شبیه اند و می دانید.... کهکشان ها به ندرت با هم برخورد می کنند... و نتیجه ی آن برخورد یا گذر است و یا مسخ... چیزی به نام "با هم بودن" و "خود بودن" هرگز به طور همزمان وجود ندارد. ‏ و این یک قانون نیست. یک احساس است. و احساس ها نیازی به دلیل ندارند. بلکه این دلایلند که به احساس نیاز دارند مثل خود این جمله. ‏

دستش را گرفت و پرسید چه رویایی داری. گفت گورت رو گم کن مادرقحبه اگه رویایی داشتم داخلش زندگی می کردم و نمی شستم برای توی ازگل از رویاهام بگم... بگیر بکپ!

2011-12-05T04:22:00.000+01:00

می دونم می دونم عزیزم... هر روز پر شده از من و خودم و همه ی کوفت و زهر مارای راجع به خودم... می دونم... می دونم عزیزم... آدما گله های یک نفره اند که سم روی زمین می کوبند و از گرد و خاک بلند شده کور می شن و باقی رو له می کنن... می دونم می دونم عزیزم... انسان بدون رویا مرده ای بیش نیست و منم خوب چرا دروغ بگم فقط می تونم راجع به خودم اینقدر مطمئن بگم که هیچ رویایی ندارم و رویاهای لعنتی نداشتمو پک می زنم می دم تو ریه ام فوتشون می کنم تو هوا و بوی گندشو تحمل می کنم مثل همه ی جنازه هایی که زیر خاک بوی گند تعفنشون رو خیلی راحت تحمل می کنن... می دونم می دونم عزیزم... من نمی رقصم و ازون مرده هایی نیستم که بلند شدن از خاک هوسیشون کرده، کونشون می جنبه و محتاج هیجان و عشق و حال پر سر و صدان. اما خب ما مرده های ساکت و منزوی هم دنیایی داریم برای خودمون به اندازه ی اون آدمای تخس و کون جنبان خوشگذرونی که یه دست گوشت و پوست به تن استخون های یک شکلشون کردن و برای خودشون زیبایی و ثروت و وقار و پرستیژو و هوش و جذابیت رو مثل لاک یه حلزون ننه مرده دور خودشون ایجاد کردن و انگشت شصت در دهان قربون صدقه ی ماماناشون می رن و لبخندی مزحک به چهره می زنن و خیال می کنن این مهربانی است... می دونم می دونم عزیزم مادر مرده است. تمام مادر ها مرده اند و مردم خیال می کنن این کسی که دم براش تکون می دن و بشکه ی عقده ی ادیپ خودشونو باهاش پر ملات می کنن و مدام قربون صدقشون می ره و مزخرفترین مفهوم ها و بی اهمیت ترین روزمرگی هاشون براشون مهمه مادره. نه نه عزیزم تو هم خوب می دونی که چقدر از مادر دور افتادیم اونقدر که گاهی وقتی خیلی مست می کنیم یا از زور خستگی هزار لایه به خواب فرو می ریم رویای دوردست و مبهمشو مثل یه فیلم دهه ی بیستی سیاه سفید پر از خط و پرش روی تلویزیون های کاغذی ذهنمون می بینیم و همان حسی بهمون دست می ده که وقتی یه بازیگر زن بسیار زیبا از اوایل قرن بیستم رو توی یه فیلم رمانتیک می بینیم و می گیم هی! چقدر زیبا بود اما باهاس تاحالا مرده باشه! حیف! می دونم می دونم عزیزم... هر روز پر شده از من و خودم و همه ی کوفت و زهر مارای راجع به خودم... اما باری به هر جهت، خودمانیم امروز لپ هایت چقدر قرمز و زیبا شده اند، راستی اگر یک جا خاک بودیم شب ها در قبرت را باز می کردم، می آمدم داخل و چه صداهای ترق توروق دو تا اسکلت مردنی که توی هم می لولن که به گوش نمی رسید... ترق توروق تروخ... می دونم می دونم عزیزم... این شبیه یه رویا نیست اما خب بعضی آدم ها برای پر کردن جای خالی رویاهاشون ایده هایی در ذهن دارن...

تمام آنچه من دارم

2011-12-04T14:47:00.000+01:00

اگر یک مزرعه دار بودم و دو دانه گندم می کاشتم الان دوهزار خوشه گندم داشتم. اگر یک دامدار بودم و دو عدد گوسفند داشتم الان یک گله گوسفند داشتم. اگر یک کارگاه چوب بری داشتم الان یک کارخانه چوب سازی داشتم. اگر یک تاجر بودم و سه دست لباس به مردم می فروختم الان یک فروشگاه داشتم. اگر یک آچار داشتم و به جان تلویزیون خانه می افتادم الان یک تعمیرگاه داشتم. اگر یک اسلحه داشتم الان یک باند مخوف مخدر داشتم. اگر مداد رنگی داشتم الان یک نقاش بودم با یک نمایش گاه بزرگ. اگر یک قلک داشتم الان یک شرکت بازرگانی بزرگ داشتم. اگر دو تا درخت داشتم الان یک باغ بزرگ داشتم با کلی میوه. اگر یک دوربین داشتم الان یک عکاس مشهور بودم و عکس هایم همه جا پر بود. اگر یک ارگ داشتم الان یک پیانوی بزرگ داشتم و هفته ای دو سه تا کنسرت. ‏

...

اما من فقط یک کاغذ داشتم و یک خودکار ارزان قیمت. و برای همین حالا هیچ چیز ندارم جز توده ای از کاغذ های سیاه شده.‏

داستان های نوین-دوازده- و البته بعد از آن بیمه هم گران شد و یک بیمه ی شخص غایب هم به آن اضافه شد

2011-11-30T14:45:00.000+01:00

لوله ی باریک و دراز زنگ زده را که بویش او را به یاد ترقه بازی های بعد از مدرسه می انداخت به همراه نگاهش به داخل تاریکی بی انتهای آن که برای او یادآور تمام برگه های تاریخ ملامت بار زندگیش بود روی شقیقه گذاشت، کمی آن را چرخاند، سرش را کمی کج کرد انگار دستش داشت به زور آن را وادار به تسلیم می کرد و در عین حال دست دیگر ترسیده بود و با زوری هیستریک پهلوی پیراهن نخی اش را می فشرد. با دندان هایش لبش را گاز گرفته بود، چشمانش را بسته بود، داشت ماشه را مثل قطره ی چشم روی شقیقه اش می چکاند که دو سه نفر روی او افتادند. یکی اسلحه را با لگدی به کناری انداخت، دیگری حتی قبل از آن که چشمانش را باز کند سیلی محکمی در گوشش خواباند و نفر سوم آرام و تحقیر آمیزگونه روی سرش زد...

هر سه هفته یک بار جلسه دادگاه برای او برگزار شد...

دادگاه پنجم یا ششم بود که حکمش به او ابلاغ شد.

او به اتهام قتل عمد مسلحانه به سه بار اعدام محکوم شد.

و بعد از آن بود که مالیات ها در برخی جاها دو برابر شده و پوشک بچه همراه با شیر صبح به طور رایگان برای همه ی خانه ها ارسال شد.

باد می وزد و برگ ها ناله سر می دهند

2011-11-28T16:35:00.000+01:00

کبریتی روشن می شود. روی برگ های خشک پائیزی آتشی کوچک درست می کند. باد می وزد، آتش را خاموش می کند. کبریت دوباره زده می شود. این بار دست هایت را دور شعله ی کوچک می گیری. آتش روشن می شود. کمی چوب خشک اضافه می کنی. آتش گر می گیرد. می روی کنار، باد می وزد و آتش را بسیار شعله ور می کند اما برگ های خشک و چوب های نازک به سرعت خاکستر و آتش خاموش می شود... دیگر برگی برای سوختن نیست و نه حتی تکه چوبی.

باد زمان است. برگ، احساسات. آتش، عشق و تکه چوب ها، دوست داشتن.

2011-11-21T02:52:00.000+01:00

لحظات قبل از خواب سخت ترین و غم انگیزترین لحظاتند. حسی است مثل لحظه ای قبل از مرگ. دلت می خواهد کسی باشد تا دستش را بفشاری و یا حداقل به چشمانش نگاهی کنی و یا لااقل کلمه ای بگویی. اما هیچ کس نیست... هیچ کس نیست و تو هر روز در تنهایی می میری و به خواب می روی.‏

بی تب می تپم، بی لرز می لرزم

2011-11-20T03:13:00.000+01:00

پاهایم سرد است. قلبم داغ. پاهایم می لرزند و سینه ام انگار آتش گرفته. پنجره باز است و هوا سرد. روی خودم پتو انداخته ام. نمی دانم خودم را گرم کنم یا بگذارم هوای سرد داخل شود تا این آتش درونم را خنک کند. تب و لرز حس عجیبی است. خصوصا اگر بدون تب و بدون لرز باشد.‏ سیگار نمی گذارد نفس بکشم. درد نمی گذارد سیگار نکشم. نفس تنگی نمی گذارد سیگار بکشم. هوا نمی گذارد گرم شوم. قلبم نمی گذارد سرد شوم.‏

تو بگو تاریخ، من می گویم یخچال فریزر

2011-11-19T05:51:00.001+01:00

امروز چند شنبه است؟ 2011 است؟ 1995 یادت می آید؟ چه چیزهایی تغییر کرده؟ چه چیزهایی عوض نشده؟ چرا هوا اینقدر سرد است؟ چرا از همان اول همه جا اینقدر سرد بود؟ گاوهای شخم زن آهن به دوش را می شناسی؟ یا چرخ های آهنین ساعت برج لندن؟ بله همه ی ما شرایط یکسانی داریم. خوب یا بد، خوشحال یا ناراحت، فعال یا تنبل، ظالم یا مظلوم، عاشق یا بی احساس. همه ی ما جا خشک کرده ایم داخل یخچال بزرگ تاریخ. منتظریم بدون آنکه بدانیم تا روزی تاریخ ما را از داخل یخچال درآورد و نوش جان کند. ما فقط ذخیره ی غذایی تاریخ هستیم. برده هایی که زنجیرهایی کلفت به دوش می کشند تا ساعت خیالی زمان بگردد. بیست سال دیگر سال چند است؟ 2030؟ 2040؟ آن روز هم می آیم و همین ها را می نویسم. همانطور که 1995 می توانستم بنویسم. هوا اینجا چقدر سرد است. زنجیرها چقدر سنگین.‏ شاید هم تا آن روز نوبت من بشود و بشوم یک میان وعده ی کوچک تاریخ که فقط جهت گرفتن ته دل تاریخ در بعدازظهر یک روز پائیزی نوش جان می شود.‏

E = mc2/(1 - v2/c2)1/2

2011-11-18T04:45:00.000+01:00

می دونی.... بعضی وقت ها... فقط دلم می خواد یه سفینه می ساختم، سوارش می شدم و می رفتم. از زمین می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم و می رفتم تا در نگاهت تبدیل بشم به یه نقطه... نقطه ای که کم کم اونقدر کوچیک می شد که انگار هیچ وقت وجود نداشته و بعد می رفت و تبدیل می شد به هیچ. و می دونی... این تنها یه نگاه دوردست از ناپدید شدنم نخواهد بود، چون من واقعا در اون زمان هیچ خواهم شد و خواهم رفت به همون سرزمین مورد علاقه ام. به همون فضای سرد و تهی. جایی میان اوربیتال های خیالی اتم.

2011-11-14T22:45:00.000+01:00

مرگ داخل شد. مرد روی کاناپه اش نشسته بود و سیگار می کشید. روبرویش ایستاد و گفت زمانش فرا رسیده است.‏ مرد سیگارش را به دهان گذاشت، عمیق ترین پک زندگیش را زد و چشمانش را تنگ کرد و نگاهی دقیق به مرگ انداخت و بعد گفت:‏

اگر گمان می کنی هنوز چیزی هست که می توانی آن را از من بگیری..... پس بگیر.‏

2011-11-14T22:41:00.000+01:00

گذر روز ها چیزی نیست مگر اضافه شدن یک یک، به تمام آن روزهایی که از رفتن ات می گذرد.‏

+39ᵒ

2011-11-11T03:43:00.000+01:00

تو رفته ای. اما آن آهنگ ها همچنان در اتاقم هر روز پخش می شوند. و تو هنوز متجسمی در تمام حجم تنهائیم.‏

داستان های نوین- یازده - امیلی کم پرده

2011-11-10T11:34:00.003+01:00

کم پرده فامیلی اش نبود. در واقع حسی به آن نداشت و مدت زیادی بود از نام فامیل استفاده نمی کرد. او امیلی بود و همه او را به حرف زدن های بی پرده اش می شناختند. یکبار یکی از دوستانش از خانه اش دیداری کرد و البته از دیدار با او هم خوشحال بود اما آنچه او را به وجد آورد این بود که پنجره ی اتاق امیلی پرده نداشت و او راحت می توانست مه صبحگاهی بیرون را که لای درختان یک پارکینگ خلوت جلوی خانه اش چمپاتمه زده بود ببیند. وقتی هم که رفت تا شاشکی در دستشویی خانه اش بزند دید اتاق دوش امیلی بی پرده است. به هر حال امیلی تنها بود و اتاق دوش اش پرده نمی خواست. آن دوست می دانست امیلی دختری است که از کودکی و به طور ژنتیکی پرده ی بکارت هم ندارد. این را خود امیلی یک بار که مست کرده بودند اضافه کرده بود به اعترافات تاریخی اش و آن دوست در آن لحظه آنقدر مست نبود که حافظه اش به مرخصی برود و این بود که این بی پردگی های امیلی را در ذهنش کنار هم چیده بود و مثل یک نقاشی متحرک از دیدن آن لذت می برد. البته این لذت از نقطه نظر طول زمانی به روز هم نکشید زیرا فردای آن روز بر اثر یک اتفاق امیلی پرده ی گوش اش را از دست داد و چون نیاز به جراحی فوری داشت جراح آنقدر برای نجات او عجله داشت که خبری از هیچ پرده ای در اتاق جراحی نبود. ‏و اینگونه شد که دیگر بی پردگی امیلی برای دوستانش مسرت بخش نبود و همه از اینکه امیلی آن قدر بی پرده شده ناراحت بودند.
به هر حال امیلی هنوز پرده ی دیافراگمی در درون داشت که خب در مقابل تمام پرده هایی که آدم ها در زندگی دارند یک مقداری کم بود. ‏

داستان های نوین- ده- در یک روز پائیزی جایی نزدیک تل خاکی که خرگوش ها روی زمین سرد و نم خورده ی باران دیشب کنده بودند

2011-11-08T04:11:00.000+01:00

سرم را تکان تکان دادم. گردنم را به چپ خم کردم و زل زدم به چشم هایش و سکوتم را بعد از مدت ها شکستم:‏

می دونی....‏

.....

کمی دهانم را باز و بسته کردم و بسته شدنش را کش می دادم انگار داشتم طعم تلخ و زننده ی چیزی را مزه مزه می کردم و بعد ادامه دادم...‏

.....

می دونی....‏

.....

هیچی.‏

تو لیوانی نشانم می دهی. نیمه ی پرش خالی است و نیمه ی خالی، تهی

2011-11-05T23:27:00.000+01:00

وقتی ده هزار پا زیر آب های اقیانوس از فشار بی نهایتش نفس ات می گیرد و احساس می کنی هر لحظه ممکن است از درد منفجر شوی، وقتی آن زیر اینقدر تاریک است که هیچ چیز را نمی بینی و تمام آن آدم های بالا تو را نمی بینند و اصلا برایشان اهمیتی ندارد که باشی یا نباشی و در چه حالی، آن گاه مجبوری خودت را خالی کنی. وقتی خودت را خالی می کنی دیگر فشار را کمتر حس می کنی. زیرا تو هم از تمام آن آب های تاریک پر خواهی شد و فشار درون و بیرون تو مساوی خواهد شد. بعد می توانی بودن در آن زیر ها را تاب بیاوری. درست است که درد دارد. درست است که در تاریکی غوطه وری و تنهایی روز به روز بیشتر تو را به یاد بودن در زیر سنگ قبر ها می اندازد اما انسان همین است. همیشه راهی پیدا می کند برای زنده ماندن. حتی اگر همه چیزش را از دست یافته بیابد. ‏

جهان رنجوری چون من نمی تواند انتظارات زیادی از اطرافش داشته باشد. بگذار همین گونه پیش برود. بگذار آدم ها آن بالا زندگیشان را بکنند. تو هرگز نمی توانی با آن ها باشی. زیرا یک جهان رنجوری و آن ها زندگی می خواهند و شاید این دو برای خوب زیستن شان در تضاد باشند. دلم می خواست برای همیشه سکوت کنم. چون دیگر هیچ گوشی نیست برای شنیدنم. اما من هیچ وقت شاعر نبودم و شاید برای این است که گاهی باید بنویسم و باز هم باید باشم.... نویسنده در تاریکی.‏

2011-10-31T03:22:00.000+01:00

دارم می نویسم و دو پروانه ی زیبا برخلاف همیشه که اتاق پر است از مگس ها و کفش دوزک ها و کنه های پرنده ای که یا دور لامپ لاس می زنند یا دقیقا همانجایی که نباید بشینند می نشینند، دارند آرام و با لرزش هایی الهام آمیز پرواز می کنند. پوست بال هایشان زیباست و دقیقا یک شکلند. پنجره ام باز است. صدای آواز جغد می آید. هووووووووووو... سکوت... هو هو هووووووووووووو. موسیقی آرامی هم گذاشته ام. صدای چک چک شیر ظرفشویی هم روی ذهنم موج ور می دارد. دو تکه گوشت هم دارد داخل اُون می پزد و صدای تیک و تاک تایمرش انگار با لرزش های بال پروانه، با چک چک های آب و با ساعت روی میز هماهنگ است. چیزی که می نویسم این نیست و آن چیزی هم که الان می نویسم درباره خودم نیست بلکه تصویری است از اطرافم. از همه ی آنچه زندگی است و یک مرگ در میانشان آن ها را می نویسد و هم زمان سیگاری می کشد. شاید هم برود پائین و در سکوتی که گه گاه با هو هو هوی آن جغد تنها شکسته می شود کمی قدم بزند و به موج های بی نظم و دور شونده ی دود خاکستری سیگارش خیره شود. جغد می گوید:‏

تنهایی... این تنهایی است

بیماری فاعل بودن

2011-10-27T19:21:00.001+02:00

باید جالب باشد دیدن دنیا بعد از آنکه دیگر نیستیم و به معنی درست تر بعد از زمانی که یک سنگ قبر دیگر اضافه می شود به سایر سنگ قبر هایی که فقط تکه ای از زمین را بیهوده به نام ما آلوده می کنند. ‏ اما خیال نکنید آنقدر ها هم جالب است. من در واقع دارم تجربه اش می کنم. خودم را از همه چیز و تمام دنیایم کنار کشیده ام و حالا دارم به دنیا به همان شکلی نگاه می کنم که در آن من مرده ام و نقشی در این تآتر خسته کننده و کسل آور ایفا نمی کنم. در تآتر هم همین گونه است. شخصیت ها یکی یکی به لحاظ ادبی می میرند و دیگر در داستان نقشی ندارند و بازیگرهایشان خود به تماشاگرانی تبدیل می شوند که یک گوشه لم می دهند، سیگاری آتیش می کنند و خدا خدا می کنند این تآتر مسخره زودتر تمام شود تا بروند پی کارشان. و اما بازیگران نقش اصلی. این آدم های خودخواه خودراضی که تمام تاریخ را به کنجکاوی و خودپرستی خود به کثافت کشانده اند. همیشه دلشان می خواهد در تیررس نگاه ها باشند و دنیا را عوض کنند، اگر چیزی در راست است آن را به چپ ببرند و اگر چیزی را خواستند به راست ببرند آن ها اجازه ندهند و اگر خواستند چیزی را نگه دارند او آن را به تاراج ببرد. مرتب حرف می زنند و حرفهایشان انگار هزاران بار در آزمایش گاه های تشخیص عام بودگی جملات آزمایش شده و همه می توانند به نوعی با آن ارتباط برقرار کنند و از آن لذت ببرند. قهرمان ها، نقش های اصلی فیلم ها، نویسندگان مشهور، سیاستمداران، مجری های تلویزیون، سخنران ها و هر آدمی که همیشه سعی می کند نقش اصلی را داشته باشد در واقع کاری نمی کند جز دست و پا زدن در کثافاتی که خودش آن ها را ایجاد کرده تا فقط جلب توجه کند و دنیا را تحت کنترل در آورد. بیماری فاعل بودن نامیست که من روی این سندرم خطرناک گذاشته ام. آدم را به یاد خوک هایی می اندازند که در معجونی از گل و لای و مدفوع خودشان شنا و بازی می کنند. ‏باید مرده باشید تا این چیزها را بفهمید. تنفرم را پذیرا باشید ای نقش های اصلی.‏

یک داستان تماما نانوین

2011-10-19T18:32:00.004+02:00

نفس نفس می زدم و دنبال قطار می دویم. درهایش سوت می کشید و داشت بسته می شد. یک دستم را محکم گره کرده بودم به بند کیفم و دست دیگرم در هوا می چرخید. چند باری پایم گرفت به برجستگی سنگفرش خیابان اما هر دفعه نه زمین خوردم و نه توانستم حواسم را جمع کنم تا باز زمین نخورم بدون آنکه به زمین بخورم. عینکم خیس شده بود و چشمم از دنیا همان چیزی را می دید که تلسکوپ هابل یک کهکشان دورافتاده را با اشعه ایکس پخش و پلا. نمی دانم چرا دهانم باز بود اما کمی آب باران داخل دهانم رفته بود و سعی کردم تف اش کنم بیرون. تشنه ام بود اما آب داخل دهانم را منزجر کننده یافتم. مزه ی خون را در انتهای زبانم حس می کردم و التهاب گلویم نفسم را بند آورده بود. وقتی به در قطار رسیدم چشم هایم سیاهی می رفت و پاهایم نای بلند شدن و بالا رفتن از پله های قطار را نداشتند. اولین صندلی خالی را که دیدم خودم را انداختم رویش. کیفم را از پشتم کشیدم و پرت کردم. نفسم بالا نمی آمد. ناخودآگاه دستم را روی سینه ام گذاشتم. کمکی نکرد. بدنم شروع کرده بود به لرزیدن و خون در رگ هایم کوانتومی شده بود و با فشاری شدید هر چند لحظه یک بار داخل بدنم مته می زد. دستم را از روی سینه ام برداشتم و نگاهی به آن انداختم. پهلوها و ران های پایم نبض شان حسابی می زد و به تپشی عجیب افتاده بودند. باز دستم را نگاه کردم. کمی تکانش دادم. مطمئن شدم دستم را حس می کنم و می توانم تکانش دهم. دوباره آن را روی سینه ام گذاشتم. پاهایم می لرزید، پهلوهایم می جهید، چشم هایم سیاهی می رفت اما هیچ چیز درون سینه ام نمی تپید...‏

زمزمه ای بر این مطلب(Rabbit in your headlights-Radiohead)

2011-10-08T02:02:00.001+02:00

سیگارهایی که می کشم تماما روح تیره ی فرّار گذشته است که آن را می خورم، در درونم می چرخد، بازی می کند، پرم می کند، گلویم را می سوزاند، دهنم را خشک می کند و بعد می آید بالا، از دهانم خارج می شود و در آسمان محو و می رود، می رود، و جز ته مانده ای بد بو و بی ارزش چیزی از آن نمی ماند.‏

2011-10-07T07:11:00.000+02:00

خواب های شبانه عشق بازی انسان است با بزرگترین، دوردست ترین و در عین حال یقینی ترین معشوق او... مرگ. خواب امید ناخوداگاه انسان است به سوی مرگ. نطفه ی کوچک مرگ اینگونه درون زندگی رشد می کند.‏

شوکران

2011-10-01T04:24:00.000+02:00

نگاهی به دست هایم انداختم. خسته بودم. رهایشان کردم. حس می کردم حتی دست هایم برایم سنگینی می کند. داخل جنگلی تاریک، هوا ابری نیست، باران گرفته. قطره های سکوت همه جا را فراگرفته. خیسم از سکوت. قطره هایش از پوست سرم رد نمی شوند. زیر این پوست بارانی دیگر می بارد. هزاران صدا، زمزمه، موسیقی، جمله های درد آور، تکرارهای دیوانه کننده، هزاران تصویر، صدا، حسرت، دو میلیون احساس که راهشان را از قلب به سمت جمجمه ام باز کرده اند و تمام این مسیر را شکافته اند. همه شان چون ابری بالای سرم جمع شده اند و قطره قطره داخل مغزم می بارند؛ سیل آسا می بارند. نگاه دیگری به دست هایم انداختم. حس بیگانگی عجیبی نسبت بهشان داشتم. این ها مال من نبودند. هیچ حس مالکیتی بهشان نداشتم. همان حسی را داشتم که وقتی انسان به بدن سرد یک مرده دست می زند دارد. این بدن، این دست، این پاها هیچ کدام مال من نبودند. به خودم از جایی بیرون از خودم نگاه کردم. گوشتی دیدم که راه می رفت، مرده ای که از قبر برخواسته بود و طوری راه می رفت انگار تمام عضلات بدنش در طی تمام سال هایی که زیر خاک بوده گرفته و انعطاف ندارد. با این حال زنده بودم. در عمیقترین بخش وجودم نیرویی یافتم. به نوری ضعیف و سوسو زن می مانست که از دریچه ی قفل در به داخل اتاقی تاریک می تابید. زندگی را در آن نور یافتم. این زندگی، تمام این حیات در من منقبض شده بود و تنها بخش کوچکی از دریای بی انتهای درونم را در اختیار داشت. مثل یک صدف کوچک در عمق دوهزار و پانصد پائی اقیانوس آرام. آرام به همانند مرگ. آری این اقیانوس مرگ است. همه چیز انگار وارونه است. زندگی را چیزی یافتم که درون مرگ زندانی شده بود. بدنم مرگ بود و زندگی این نور کوچک و تولد چیزی نبود مگر به زنجیر کشیده شدن زندگی در داخل غار بی انتهای مرگ و مرگ چیزی نبود مگر پایانش! مرگ آزادی زندگی است و برای همین است که آنچنان عاشقانه آن را باز می یابم. برای همین است که این حشره، تا پنج دقیقه ی پیش لب پنجره ام راه می رفت و حالا بی هیچ دلیلی به پشت افتاده، دست و پاهایش رو به هواست و دیگر نمی جنبد. ما تماما همه چیز را اشتباه تصور کردیم. چیزی را نیستی دانستیم که آغاز هستی است و آن چیزی را زندگی یافتیم که جز سکونی در یک سیاهچاله ی دردآور مفهوم دیگری ندارد. اینگونه است که جام شوکران برای ارسطو شیرین می شود. آن را با تمام علاقه سر می کشد و بدنش نمی لرزد، پیشانی اش عرق نمی کند و آهسته آهسته تپش های دردناک قلبش خاموش می شود و جایش را به بارانی از سکوت می دهد که تمام بدن بی جانش را خیس می کند. دارم در جنگلی تیره راه می روم. ستاره ها دانه هایی کوچک در پهنه ی تاریک آسمانند. صدف هایی در اقیانوس آرام... و سکوت بر همه می بارد...‏

Elend-The Hemlock Sea زمزه ای برای این مطلب

2011-09-28T20:40:00.000+02:00

ساعت مهم نیست. در یک همچین جایی تمام ساعت ها و عقربه هایشان مثل پاره آهنی در کوره ذوب می شوند، به سختی رسوب می کنند. باد پیوسته می وزد و آهسته آهسته زوزه می کشد و از پیوستگی اش بوته های خشک و رنگ و رو رفته ی بیابان نیز همه شانه هایشان خم شده، چادری بر سر کشیده اند و در خود فرو رفته می لرزند. در دور دست ها باد در خود می پیچد و ذهن را با تصاویری مبهم و شبح گونه بازی می دهد که دل را اسیر نوستالژی خویشتن می کند که خود شامل نزدیک ترین چیزهای رفته و دست نیافتنی است. دید سیصد و شصت درجه است، دهانم خشک. نور در چشم هایم می زند. ضربان مغزم را حس می کنم. حسی ندارم. این طبیعت استپ است. تیتر روزنامه ها در اینجا خالی است. به ندرت خبرنگاری رد می شود. تلفن کسی زنگ نمی زند. کسی مجبور نیست جیغ بکشد. آهستگی موج می زند. ثبات تمام آن چیزی است که این پیوستگی باعثش شده و حرکت خود به عاملی بر یک سکون ابدی تبدیل شده. بدن کم کم قابلیت هایش را از دست می دهد. هیچ هیجانی وجود ندارد. هیجان که نباشد هیچ حس و کاری هم انجام نخواهد شد. تمامی این بیایان پوشیده است از تابلوهایی با این مضمون که در سال دوهزار و یازده میلادی در اینجا، استپ بی پایان، اتفاقی نیفتاد. در سال هزار و پانصد و ... در سال بیست هزار و چهارصد و ... هیچ اتفاقی نیفتاد. اینجا مقوایی است که برگردانده شده. رویش قبرستان است و زیرش زندگی. با این تفاوت که هنوز شبحی از زندگی بر صفحه ی بی تحرک مرگ سایه انداخته و طبیعت همچون مرده ای متحرک بی اراده تکان می خورد و .... و ... نمی دانم خوابم یا بیدار. روزهاست می خوابم. شب ها بیدارم. نمی دانم بیابانی که در آن هستم چطور در صحنه سازی ذهن خسته ام ظاهر شد اما چندی است خودم را ایستاده در آن یافته ام. باد همچنان می وزد و در گوشم زوزه می کشد و من ایستاده ام و به تمام سکوت، سکون و بی انتهایی نگاه می کنم که از صدای باد، حرکت بوته ها و مرزهای افق زاده شده...

Wind blowing through my life -Sound File

Light side of the moon, Exceeded dark side of the moon

2011-09-23T16:28:00.002+02:00

من در این سال ها فهمیدم تنهایی نه یک موقعیت و شرایط ویژه بلکه یک راه و سرنوشت است و بیش از آن بر این باورم که تنهایی همیشه چهره ای یکنواخت ندارد. من آن را ماه ای می دانم که همواره در حال تغییر شکل است و گاهی حتی خودش با خودش بیگانه می شود و قسمت هایی از آن پنهان می گردد. تنهایی همواره آمیزشی است بین خود و من و در این بین گاهی می شود که این دو چهره ای یگانه می یابند. آن لحظات ناب تنهایی. آن لحظاتی که می نویسم و آن موقعیت هایی که از بودن در یک جنگل، در مسیر صدای فروریختن موج دریا بر ساحل قرار گرفتن و یا از خواندن یک کتاب جذاب لذتی وافر می برم و خودم را وامی نهم، آن زمان ها ماه کامل است و خود و من از بودن در کنار هم لذت می برند و اینگونه تنهایی هم زیباست و هم زندگی و هم همه چیز.

اما لحظاتی هم هست که بیش از حد کش می آیند، نشسته ای در گوشه ای، بی حوصله، غمگین، با دلی گرفته، ده ساعت خوابیده ای و سرت درد می کند، حوصله ی کاری را نداری و آخرین باری که با یک انسان حرف زده ای یادت نمی آید و از همه ی این ها مهمتر بارانی سربی از کلمات، تصاویر، حسرت ها و تمام عقده های زندگی بر سرت می ریزند که چون مجال برون ریزی نداشته اند آنچنان درونت جمع شده اند که احساس بودن در یک کلاهک هسته ای را داری که جایی بین آسمان و زمین قرار است تا چند لحظه ای دیگر تمام آن انرژی دهشتناک را در کسری از ثانیه آزاد کند،. در چنین مواقعی تنهایی دیگر نه یک زیبایی بلکه یک سایه است که تمام وجود انسان را در تاریکی خودش فرو می برد. می شود ماه ای به خسوف رفته. می شود یک جدایی طولانی بین خود و من. من هرگز نمی تواند تنهایی ناشی از نبودن با خود را با خود حل کند و به همین دلیل فرو می ریزد، به همین دلیل جای نامرئی ناخن هایش روی تمام دیوار های خانه اش قابل رویت است و به همین دلیل است که همواره در طول تاریخ دست هایش را روی گوش هایش گذاشته و جیغ کشیده است...

Laceration- Elend (You can listen to the related music for this post by click on it)

2011-09-19T17:58:00.000+02:00

به جایی خواهم رسید که دیگر جواب آدم ها را با حرف و کلمه نمی دهم. هر کس چیزی گفت، سوالی پرسید و یا خواستم احساسم را به کسی بگویم برایش موسیقی خاص آن حس را می گذارم. موسیقی به مراتب بهتر از زبان احساسات من را نشان می دهد و فکر می کنم قبل از آنکه از سکوت استفاده کنم به موسیقی برای حرف زدن روی بیاورم.‏

بوداجونز 94

2011-09-14T21:30:00.000+02:00

دست راست هم را با این که از راست ها خوشمان نمی آمد مثل دو همجنسگرای عاشق و عاشق که باز تاکید می کنم مثل! و باید ادامه دهم که عاشق و عاشق چون هیچ کدام حاضر نبود نقش سخت و کسل آور معشوق را بازی کند، و باز باید ادامه دهم که مثل دو همجنسگرای عاشق و عاشق حسابی پشت و بازوی هم رو مالوندیم و چشم هایمان از دیدن دوباره ی یک دوست فشفشه بازی شان گل کرده بود و دیدم داخل چشم هایش حسابی می درخشید. مدتی که به هم زل زدیم و مثل همیشه بوداجونز داشت دوستیمان را با سکوتش گرامی و ارج و ارزش و طلا و جواهر می داشت یک سگ کوچک، قهوه ای و البته خجالتی با همان سر پائینش از پشت پاهای بوداجونز خودش را نمایان کرد و تا مرا دید گوشهایش تیز شد و پا به فرار گذاشت و برای همین در این قسمت نشانی از سگ نخواهد بود! سکوت را شکستم و پرسیدم این همه مدت کجا بوده. گفت به سفر رفته بود. گفتم اینو که می دونم! بشین برام تعریف کن کجا رفتی. این سگرو از کجا آوردی؟ گفت یه قسمتهائیشو برات تعریف می کنم و یه قسمتهایی رو نه. اخمی کردم. بعد یک ابرویم را بالا دادم و چپ چپ نگاهش کردم و ادامه دادم که توام شدی مثل مونالیزا؟ تو این چند وقتی که نبودی حسابی دعوا موا داشتیم. پرسید چطور؟ گفتم یک هفته ای خبری ازش نبود. نه تلفنشو جواب می داد و نه زنگی می زد و اصولا آب شده بود رفته بود تو زمین و می دونی که چه حالی داشتم! و بعد برگشت! و زنگ زد! انگار نه انگار! بهش گفتم این یه هفته کجا بوده. گفت با خانواده رفته بودند باغ وحش و پارک و یک روز هم خونه ی عمش بوده. گفتم این که شد دو روز! پنج روز دیگه کجا بودی؟ تلفنت چرا قطع بود؟ بعد اون هی طفره می رفت و می گفت هیچی و این بود که دعوامون شروع شد. در تمام این مدت که سخنرانی می کردم بوداجونز دستش را تا مچ کرده بود داخل دماغش و حسابی داخلش را تی می کشید و انگشتش را هنرمندانه و با انعطافی خارق العاده طوری داخلش می چرخاند که حتی مارتا گراهام هم هرگز این چنین انعطاف و چرخشی را نتوانسته بود اجرا کند. بعد آنرا از بالا به پائین می کشید و آن چیزهایی که داخل دماغش شکار کرده بود مثل گلوله های برف داخل دستش غل می داد، گرد می کرد و پرتشان می کرد روی زمین. بعد که حرفم تمام شد طوری مرا نگاه کرد انگار دارد تابلوی پرتره ی ماری ترزه ی پیکاسو را با گردنی کج نگاه می کند و شکل تغییر یافته ی دماغ و چشم هایش و دوگانگی زاویه دید چیزی که می دید حسابی او را مات و مبهوت و از عقل ساقط کرده بود. وقتی دیدم او چیزی نمی گوید شروع کردم صحبت کردن از سعه صدر خودم و اینکه اگر هر کس جای من بود چنین می کرد و چنان می کرد. بوداجونز ناگهان به خودش آمد و سرش را به نشانه ی رضایت تکان داد و گفت دوست من، من واقعا به شما افتخار می کنم! اجازه بدهید دستهایتان را بفشارم. نگاهی از سر تعجب به او کردم و برای لحظه ای بهتم زد. دستهایش را آورده بود جلو و آغوششان را برای دست هایم حسابی باز کرده بود. یکهو یادم آمد این دست های پیشآهنگ شده تا چندی پیش داخل دماغ بوداجونز دوچرخه سواری می کردند و برای همین دستم را به سرعت عقب کشیدم و فحشی نثارش کردم. گفت چت شده مرد؟! می خوام باهات یه دست مردونه بدم! چطور وقتی به خانه آمدم حسابی دستهام رو فشردی؟ گفتم انتظار ندارد که دستهایش را وقتی تا ته داخل دماغش بوده بگیرم و بفشارم! گفت آخه چرا؟ گفتم چندش ام می شه، دست هات کثافته! پرسید از کجا می دونم قبل از اینکه وارد خانه بشه دستهاش داخل دماغش نبوده که آنقدر با شوق آنها را فشردم. سرش داد زدم و گفتم کثافت! یعنی دستهات اون موقع هم مثل خودت کثافت بود؟! کمی خندید... از آن خنده هایی که انگار آدم را می گذارد روی رنده و بالا پائین می کند و آنچه از انسان باقی می گذارد یک خمیر آبکی خرد شده است! بعد گفت می بینی! تو دست مرا یکبار به گرمی فشردی و یکبار رد کردی و در هر دو حالت من دست هایم داخل دماغم بود. منتها تمام احساساتت ناشی از تصوراتی است که با دانستن حقیقت در تو ایجاد می شوند و به این ترتیب دوست من! تلاش برای دانستن حقیقت چیزی نیست جز ریختن خاک بر روی سر خودت. جز آزار و ناراحتی و خشم فایده ی دیگری ندارد. فضول نباش! به طرفت اعتماد کن تا بتوانی راحت تر زندگی کنی و خواهی دید فشردن دستهایی دماغی با شور و نشاط و رضایت تو را نخواهد کشت! به هر حال پیشنهاد من به تو این است که حداقل روزی سه بار دست هایت را خوب بشوئی!

2011-09-06T23:47:00.000+02:00

اتاقی خالی. روشن است به نور یک لامپ. شبپره ای واردش شد. پیوسته دور آن لامپ می گردد و خودش را می زند به حباب نفوذ ناپذیرش. اما سایه ی متحرک آن شب پره همچون غولی بزرگ بر تمام اتاق سیطره دارد و اتاق دیوانه وار در سایه ی بزرگ آن به خود می لرزد. اتاق ذهن من است. شبپره توئی. و سایه ی دوست داشتن ات تمام ذهنم را به تماشاخانه ای برای ایفای نقش جنون آمیزت بدل کرده.‏

داستان های نوین- نه - پرتره ی یک خودکشی

2011-09-06T02:08:00.001+02:00

در را که برایش باز کردم چیزی نگفت. سرش را انداخت پائین و با همان شانه های قوز کرده و چشم های نیمه بازش آمد داخل. کمی داخل اتاق گشت و بعد حالتی مغموم و سرشار از خستگی به خودش گرفت و از تیر رس دیدم خارج شد. رفت یک گوشه کز کرد و زل زد به نور لامپ. پشتم را کردم به او تا شاید در خلوت خودش راحت تر باشد. مدتی که گذشت سکوتش آزارم داد. حضور بی صدایش گردنم را به سمتش چرخاند. داشت دوباره پرسه می زد. مدتی باز نشست. دست و پاهای درازش را که بسیار برایش آزار دهنده بود جمع و جور کرد و باز زل زد به نور لامپ. وقتی سرم را چرخاندم از سر و صدای کوتاهش فهمیدم باز هم دارد در اتاق پرسه می زند. دو پاراگراف بعد یکی چیزهایی است که او دید و دیگری چیزهایی است که او به آن ها فکر می کرد و یا شاید با خودش داشت زمزمه می کرد.

صورتی غم انگیز که به او از بالا زل می زد. موج حرارت که به صورتش می خورد. سیاهی ذغالی یک ماهیتابه. تارهای عنکبوت بالای کمد جا لباسی. سفیدی گچ دیوار که نور لامپ زردش کرده بود. پرز های موکت کف اتاق. یک برگ خشک شده ی گلدان که تنها به کوچک لمسی نیاز داشت تا تماما روی خاک فرو ریزد و پودر شود. چشم هایش که سیاهی می رفت و میان هوا و نور اتاق موج هایی مبهم از تاریکی می دید. رنگ زرد جلد کتاب داخل کتابخانه که رویش را لایه ای از کثافت و سیاهی پوشانده بود. مردی که آرام روی صندلی اش پشت به او نشسته و فندکش را روشن کرده تا سیگار بکشد. یک صورت بی تفاوت که در را به رویش باز می کند. شیشه ای که پشت آن پر از نور های زرد است. تاریکی. غم. تنهایی...

آیا من زنده ام یا مرده ام

آیا من بیدارم یا در رویا به سر می برم

آیا من در کنار توام یا کاملا در تنهایی غرق شده ام

آیا من پوستی بر بدن دارم آیا من استخوانی زیر آن دارم

آیا من آشکارم یا دیگر دیده نمی شوم

آیا باید برای این بازی شرط بندی کنم یا دیگر باید این بازی را تمام کرد

چه در رویا باشم چه هنوز بیدار بیدار

این ترس، این هراس را باز احساس می کنم

مرا تا آخر دنیا دنبال می کند

آیا من خیلی ضعیفم آیا نیرویی در بدن دارم

آیا من چیزی می خواهم آیا من حالم خوب است

آیا من بیمارم آیا من سلامتم

آیا من روی زمینم یا در ابرها به سر می برم

آیا من اینجایم یا در جهانی بسیار دور

آیا سردم است یا باید در آتش سوزانده شوم

از روی صندلی که بلند شدم دیگر اثری از او نبود. خودش را یک گوشه ای قایم کرده بود و فهمیدم نمی خواهد کاری به کارش داشته باشم. گرسنه ام شده بود. می دانستم چیزی نمی خورد. رفتم و ماهیتابه را روی اجاق گذاشتم و زیرش را روشن کردم. گاهی حس می کنم صدایی می شنوم. اما وقتی پای کامپیوترم می رم می فهمم باز خیالات برم داشته و کسی آن چیزهایی را که با خودم از جلوی اجاق گاز تا جلوی صندلیم تصور می کردم نگفته و اصلا چنین کسی حضوری در این جهان ندارد و همیشه در ذهنم زندگی می کند. چند دقیقه ای در خودم فرو رفته بودم و هیچ به او اهمیت نمی دادم. ناگهان یادم افتاد که چند دقیقه پیش گاز را روشن کرده ام. رفتم و دیدم ماهیتابه از شدت حرارت دود می کند و حرارتش حسابی بالا زده. ماهیتابه را از روی اجاق برداشتم. صدای آهسته ای از پشتم شنیدم و فهمیدم باز از خلوتش بیرون آمده و دارد تکانی می خورد و پرسه میزند. وقتی دوباره به خودم آمدم خودش را به سرعت انداخت داخل ماهیتابه. جلز ولزش را می شنیدم و کاری از دستم بر نمی آمد جز اینکه او را از روی ماهیتابه بردارم روی میز بگذارم و از پشت تمام غم های زندگی نگاهی گذرا به بدن سوخته و بی حرکتش بی اندازم. زیر بال و پرش را گرفتم و او را با تمام احترامی که برای تصمیمش قائل بودم به بیرون از خانه، جایی در تاریکی و آب های به جا مانده از باران دیشب پرتاب کردم. نمی خواستم جسدش را به دوش بگیرم و برایش عزاداری کنم و چیزی را با احترام دفن کنم که دیگر او نبود و ارزشی جز بودن در تمام آن چیزهای بیرون نداشت. در عوض آمدم و برایش این داستان را نوشتم. داستانی که نمی تواند پایانی جز این داشته باشد.

سنگ عاشق است

2011-09-05T04:13:00.000+02:00

سنگ بی نهایت عاشق است. سنگ های کنار جاده همیشه به انتظار نشسته اند. چه حتی قبل از آنکه جاده ای باشد و چه حتی زمانی که جاده ویران شود سنگ باز منتظر است. تکان نمی خورد. خرد می شود، سیاه می شود اما به انتظار است. عشقش یک همچون خلوص بی زمانی دارد. بی زمانی، عشق، بی نهایت، انتظار، این ها همه یک معنی می دهند. ‏

ماه مرگ است. آب انسان. عشق تصویر ماه است روی آب. زمان تکه چوبی است که روی آب می زند. آب موج ور می دارد، تصویر محو می شود. تکه چوب در آب آرام می گیرد، آب هم آرام می گیرد، تصویر ماه دوباره روی آب زنده می شود.

2011-08-27T00:50:00.000+02:00

گاهی آدم چیزهایی می فهمد و ادراکاتی دارد که بیانشان شاید سال ها طول بکشد، شاید هم اصلا هیچ گاه ممکن نشود، مثل موهایمان، دست و پاهایمان و آنچه هستیم که به همراهمان هست و روزگاری به زیر خاک می رود گویی چنین چیزهایی تبدیل شده اند به جزئی از پوست و گوشت غیر قابل انتقال به غیر.‏‏

2011-08-15T03:17:00.000+02:00

موش دم دارد فیل خر شیر پلنگ ماهی اسب گوزن میمون و حتی مارمولک ها همه دم دارند به جز آدم اصلا برای همین دم است که آدم ها اینقدر پفیوس هستند هرکه دم ندارد پفیوس است حتی آن دو سه گونه ی میمون ها که خواستند ادای آدم ها را در بیاورند رفتند و دم هایشان را بریدند و باسن قرمزشان افتاد بیرون و حالا مثل خر و بلکه هم بیشتر پشیمانند از گهی که خورده اند بله ما اگر دم داشتیم به این روز نمی افتادیم و این قدر پفیوس نبودیم.

از داستان تلاش های یک پاگنده برای خلاصی از پشمش

بوداجونز 95

2011-08-11T03:23:00.000+02:00

انگار رشته کوه های آند رو خورده باشیم. هر کدوم یه طرف ولو شده بودیم و آنقدر سنگین بودیم که انگار صدهزار سال است تکان نخورده ایم. به حدی هم گوشت خورده بودیم که دهانمان شده بود صحرای آتاکاما تو شیلی. هرچی آب می خوردم بی فایده بود و دهانم همانطور خشک برای خودش خشک بود. اما معده ام حسابی باد کرده بود و تکان که می خوردم صدای تالاپ تیلیپ آب به هوا می رفت. حس می کردم تا خرخره پرم و غذا انگار تا حلقم بالا آمده بود. هرچه باشد درازترین رشته کوه دنیارو خورده بودیم و شاید برای همین بود که یک طرفمان پر از آب بود و یک سمتمان خشک خشک. بوداجونز کوردیلرای شرقی بود و من کوردیلرای غربی و بینمان هم هیچ چیز نبود. او هم حسابی ولو شده بود و داشت سعی می کرد آخرین مولکول های نیکوتین باقی مانده روی فیلتر سیگارش را هم بکشد. حالا که ولو شدیم و حال کاری رو نداریم تصمیم گرفتم بوداجونز رو براتون توصیف کنم. خب بوداجونز شباهت هایی با جانی دپ داره. بله، همین جانی دپ خودمون. البته جانی دپی که توی دزدان دریایی کارائیب سکان بدست خل بازی در می آورد. با این تفاوت که بوداجونز از اون کلاه های چرمی و گنده سرش نیست. البته چشم هاش هم فرق داره، یک جوره دیگه ای ئه و باید اعتراف کنم دماغ اش هم برخلاف آن دزد بی سر و پا استخوانی نیست و لپ هایش هم برخلاف او بیرون زده و راستش را بخواهید قدش هم یک دو ده سانتی از او کوتاه تر است و پوستش هم تیره تر. موهایش مثل او لَخت و بلند و خوش حالت نیست و سیبیل و ریش اش هم هیچ شباهتی به جانی دپ ندارد و کاملا به هم ریخته است و اصلا هم به قیافه اش نمی یاد و بودنشون فقط ناشی از گرایشات ماتحت گشادانه ی پانکی اوست. اگر لخت جانی دپ را دیده باشید باید بگم که بوداجونز روی بازوش خال کوبی نداره و بدنش یک مقداری چربی داره و خبری ازون عضلات بی مو و سفت نیست. به هر حال جفتشان سیگار می شکند و موقع سیگار کشیدن اخم نمی کنند. کَچَلچاقِخیکیِقدکوتاه! بوداجونز یک همچو ظاهری داره! طبق معمول داشت با یه چیزی ور می رفت. خودمو کشان کشان کشاندم کنارش. جاسیگاری چوبی اش پر از فیلتر و خاکستر سیگار بود. مدام کبریت می کشید می گرفت روی خاکسترها و همانطور زل زده بود بهشان که اصلا آتش کبریت خیالشان هم نبود. بعد کبریت را می کرد داخل خاکسترها. خاموش می شد. کبریت بعدی رو روشن کرد. باز همان کار رو کرد. بهش گفتم خاکسترخاموشش می کنه. سرش رو بالا آورد و گفت: احساساتمون هم مثل سیگاره. خاکستر که شد دیگه با هیچ کبریت و آتیشی دوباره روشن نمی شه و حتی اونو خاموش هم می کنه. پاکت خالی سیگارش رو دیدم. دلم به حالش سوخت. یک نخ سیگار براش پرت کردم. گرفت... کشید... باز کبریتی روشن کرد... روی خاکسترها گرفت...

2011-08-10T19:50:00.000+02:00

اگه یه خبرگزاری داشتم جای این همه خبر و تیتر و بنویس و اینا، فقط یه تیتر می زدم و خلاص:‏

دنیا به گا رفته! آگاه باشید ای مردم که رفته! نمی رود!‏

2011-08-09T06:11:00.002+02:00

دوباره باز هم دوباره باز هم دوباره باز هم شب هایی که صبح می شوند تنفرآمیزند...

پاسخ به تلاش یک دوست برای رهایی از پوچی

2011-08-06T00:59:00.000+02:00

پوچی لزوما بد نیست... پوچی جز یک واژه هیچ چیزی نیست. پوچی یک نوع نفی رنج و ظواهر زندگی عادی انسان است که توسط خیال و امیالش در طی هزاران سال به وجود اومده. بنابراین پوچی نمی تونه بد باشه و برخلاف آنچه تبلیغ می شه پوچی افسردگی نیست. من پوچی رو به دید شرقی نگاه می کنم. هیچ یعنی همه چیز! و وجهه ی غربی اون رو نفی می کنم. در این تفکر پوچی ما رو از درد و رنج، از انتظار و بازی های ذهنی روزمرگی نجات می ده و کمک می کنه همه چیز رو همونطور که هستن ببینیم و نه آنطور که می خواهیم باشن و یا خیال می کنیم که هستن و یا بهمان القا می کنند که اینطورند! بلکه یک گل یک گل است. مادر مادر است. زمین زمین است. بالا پائین است! و پائین بالاست! همه چیز نسبی است اما نه آنقدر نسبی که مجموعه ای از چیزها کلیتی نداشته باشد. در چنین حالتی تو می توانی چیزها رو به راحتی قبول کنی. می توانی احساسات و برخورد دیگران به خودت رو گرامی بداری و بسیار راحت تر دوست بداری و دوست داشته بشی. وقتی انسان از همه چیز خالی شد، وقتی ظرفی پر از آشغال و کوفت زهر مارهای به جا مانده از روزمرگی خالی شد، آنگاه باران می تواند آن را پر کند، هوا می تواند آن را پر کند، طبیعت ظرف اینگونه است. باید خالی شود تا بتواند پر شود. پوچی یک همچو تعالی ای دارد.

پاسخ به تلاش یک دوست برای شاد زیستن

2011-08-05T16:04:00.000+02:00

چه انتظاری داری از دنیایی با هشت میلیارد جمعیت و چند میلیون گرسنه که روزی چند هزار نفر در اون بر اثر فقر و گرسنگی می میرن، چه انتظاری داری از دنیایی که هر روز در جنگ و قتل و تجاوز و دشمنی و زیر آب زنی و خیانت و دروغ و تبلیغات و برده کشی روز به شب می رسونه. از دنیایی که احساسات توش مرده و رمانتیسم در اون به تاریخ پیوسته، چه طور می شه دنیایی زیبا باشه که حتی گل ها، میوه ها و درخت هاش مصنوعی شدن؟ چه انتظاری می شود داشت از دنیایی که آدم ها روزی یکبار از هم دل می کنند و قلب های همدیگرو خرد می کنن؟ چطور یک آدم می تواند آدم باشد و در پس زمینه ی این همه درد و رنج آدم های دیگر و دنیای اطرافش شاد و سرزنده باشد و دنیا برایش زیبا و دوست داشتنی باشد... نه چنین آدمی آدم نیست. یک یاخته ی بیولوژیکی خودخواه و بی احساس و کور است....

داستان های نوین- هشت - بیا در گوشم بگو... نجوای گرفتن دو عدد چای را

2011-08-02T21:49:00.002+02:00

از خانه بیرون زدم. سگ همسایه پارسم کرد. پارسش را شنیدم. رفتم زنگ خانه ی دوستم را زدم. سگ همسایه اش پارسم کرد. پارسش را شنیدم. ده یورو از او قرض گرفتم. برای تلفنم شارژ خریدم. سگ همسایه ی صاحب مغازه پارسم کرد. پارسش را شنیدم. برگشتم خانه. تلفنم را شارژ کردم. چشم هایم را بستم... و یک شماره گرفتم

2011-08-02T21:35:00.003+02:00

لابلای سیگارها، نفسی هم می کشم

کابوس بیداری

2011-07-30T14:59:00.001+02:00

بهترین حسی را داشتم که تابحال تجربه کرده بودم. هیچ چیز دیگری نمی خواستم. فقط امتداد. می خواستم همیشه همانطور بود. آغوش گرمش رو در آغوش داشتم. با تک تک سلول هام لذت می بردم. و هیچ چیز مانعمان نبود. تمام چیزهایی که فکر می کردم مانعان بود خودشان او را آورده بودند کنارم و حتی داشتند از هم آغوشی مان پاسداری می کردند. چه شد؟ چشم هایم باز شد. کنارم چیزی نبود. بدنم سرد بود. اتاقی خالی، چشم هایی پف کرده، سکوتی دردآور. سنگینی سر. همه چیز را در یک لحظه از دست دادم... با بیداری. جهنم بیداری. کاش می شد همیشه در آن خواب بودم. کاش باز هم بیداری خواب بود و خواب بیداری. شاید هم دارم خواب می بینم. شاید هم این کابوسی است که امتداد یافته. کی از خواب می پرم؟

2011-07-29T00:55:00.001+02:00

صدای سکوتم به هیچ جا نمی رسد... مثل تمام صداهای سکوت دیگر... در دنیایی با هفت هشت میلیارد همهمه...

می خواستند کسی را تبعید کنند، می خواستند رنج حسابی بکشد و خودزنی کند... او را میان هزاران هزار هزار هزار هزار هزار هزار آدم دیگر رها کردند.

به جهنم زمین خوش آمدید! -تابلوی خوش آمد گویی، ورودی زمین، نمایش خلقت، پرده ی اول، طنز سیاه-

مرگ مدوسا

2011-07-26T22:19:00.001+02:00

گاهی هم هست که داخل قلب آدم می پیچه. دل پیچه در برابر این پیچش مبهم و عمیق قلب هیچی نیست. نه با آب گرم بر طرف می شه نه با چای نبات. مثل که نه، عین خود یه گرداب کوچولو اما پر قدرت وسط سینه ی آدم همه ی هوا و خون آدمو می مکه و اینجوری می شه که آدم نفسش بند میاد و دست و پا و صورتش رنگ پریده می شه و احساس ضعف شدیدی می کنه. یه شخصیتی هست توی اساطیر یونان به اسم مدوسا¹. مدوسا یکی از سه خواهر فناناپذیر هستش که هر کدوم یه قدرت مخصوص به خودشو داره و وجهه ی ترسناکی هم دارن. مدوسا اتفاقا برعکس دو خواهر دیگه فناپذیر بوده. وقتی خدای دریا ها داخل معبد آتنا با مدوسای زیبا و جوان آمیزش می کنه و به نوعی تجاوز، خشم آتنا برانگیخته می شه و هیبت مدوسا به موجودی وحشتناک و موهای بلند و نازکش هر کدام به مارهایی مخوف تبدیل می شه. و از اون به بعد هر موجودی به محض دیدن چشم های مدوسا به سنگ تبدیل می شد. من فکر می کنم در این اسطوره معانی و بازنمایی های مختلفی نهفتست. شاید بتونم به اون بخش روان که شامل چنین چهره ای هستش اشاره کنم. در ادبیات نهیلیسم عمدتا مدوسا بیانگر ترس انسان از بی معنا بودن جهان اطرافه. اینکه انسان از ترس افسردگی ناشی از رویارویی با حقیقت خالی از مفهوم و متافیزیک جهان اطراف به چشم های مدوسا که بیانگر این بی معنایی هستش نگاه نمی کنه و فکر می کنه ممکنه به سنگ(بی تحرکی ناشی از افسردگی)‏ تبدیل بشه. در ادبیات فمینیسم عمدتا به خشم زنانه اشاره داره. خیلی هم بی ربط نیست. به هر حال از نقطه نظر فرویدی مدوسا مورد تجاوز قرار گرفته و خشم و تنبیه ناشی از گناه سراسر وجودش رو فراگرفته و تنفر از انسان ها به شکل مارهایی بر روی سرش نشون داده می شه. همچنین تصور مدوسا می تونه ترس کودک از گرایش جنسی به مادر باشه. در ظاهر امر مدوسا یک اهریمن ضد انسانه. اما اوضاع پیچیده تر از این حرف هاست. کلا مدوسا یه کهن الگوی ترسه. چیزی که همه ما در وجودمون داریم. چیزی که نگاه کردن بهش باعث سنگ شدن می شه! وقتی عشق دچار پارگی می شه موهای زیباش به مارهایی ترسناک تبدیل می شن و نگاه کردن به این تصویر باعث می شه قلب انسان دچار ضعف بشه و آدم حتی نتونه درست نفس بکشه. گناهی که روی دل آدم سنگینی می کنه ناشی از تسلیم شدن به قدرت احساساته. به نوعی آدم حس می کنه از لحاظ احساسی بهش تجاوز شده و با اینکه قربانی محسوب می شه اما دچار عذاب وجدان می شه و احساس گناهی شدید می کنه. ترس ما از ناشناخته و آینده، از شکست و رها شدن در عشق هم نوع دیگه ای از ماهیت مدوسا رو نشون می ده. من به شخصه فکر می کنم مدوسا مجموعه ایست از عناصر روانی که ما مدام اون ها رو پس می زنیم و خیال دیدنشون رو نداریم! چون از اون ها به شدت می ترسیم و مواجهه شدن با اون ها منجر به افسردگی و یا لنگ موندن در زندگی می شه. اینه که به چشم هاش نگاه نمی کنیم! با اینکه حتی می تونه بیانگر عشقمون باشه! می تونه دختری جوان و زیبا با موهایی نازک و بلند باشه که ما تنها به دلیل ترسمون اونو در ذهنمون به شکل یه موجود وحشتناک تصور می کنیم! جالبه که مدوسا در اساطیر نه به خاطر داستان های جنایتکارانه معروفه بلکه به خاطر نوع مرگش شهرت پیدا کرده! پرسئوس² قهرمانی بود که تونست با استفاده از حمایت آتنا و با داشتن یک آینه مدوسا رو از بین ببره. آینه! این طور گفته شده که دیدن تصویر و انعکاس مدوسا تاثیری نداشته و پرسئوس به راحتی با دیدن مدوسا در آینه سرش رو از بدن قطع کرده! و جالبه که از داخل یک چنین هیولایی یک اسب بالدار! و یک شمشیر طلایی بیرون آمده. دقت کنید! آینه. تمام ترس های ما به خاطر عدم شناختمون از خودمون و اطرافمونه و اگه می شد تا حدی این ترس ها نه به شکلی که به نظر می رسن بلکه به شکلی که ما تنها انعکاسشون رو در رفتار و تصوراتمون و از بیرون از خودمون ببینیم، اون زمان می تونستیم این ترس رو از بین ببریم و می دونید! همین ترس به نقطه ی قوت تبدیل می شه. شمشیر طلایی و اسب بالدار نشون دهنده ی همین توانایی هایی هستن که در وجودمون طلسم شدن و ما تا این ترس ها رو از بین نبریم و درست بهشون نگاهی نندازیم از دسترسی به اونها عاجز خواهیم بود. جالب اینجاست که دقیقا بعد از کشته شدن مدوسا توسط پرسئوس، پرسئوس می ره و آندرومدا³ که شاهزاده ای زیبا بوده که پدرش از ترس خشم خدای دریاها برای قربانی شدن به سنگی بسته بود رو با همین شمشیر و اسب نجات می ده و عاشقش می شه!!! دقت کنید! بعد از کشتن اون ترس می ره و عشقشو که در بند بوده آزاد می کنه...

بعد از خوندن این متن به جون ادکلن ورساچه تون که روش طرح همین مدوسائه نیافتید چون فقط چند ده هزار تومن داخل پاچه تان می ره! متاسفانه ما در دنیایی هستیم که قهرمان و تراژدی در اون مرده و جای خودش رو به درامی کسل آور و شخصیت چالش پذیرش داده. ما هیچ کدوم دیگه اون اعتقاد و باور یکه ی قهرمانان تراژدی های گذشته رو نداریم و نمی تونیم با دیدین آنچه می شود باشد! به آنچه نبوده فائق بیایم و سعی در از بین بردنش کنیم. به جای اون ما مثل شخصیت های چالش برانگیز و یا ضد چالش برانگیز درام تنها دچار کشمکش های دیوانه وار درونی هستیم. و این کشمکش ها بیشتر از اینکه باعث نابودی ترس درونمان بشه موجب جنون آمیز شدنش می شه و به این ترتیبه که حتی تراژدی! با اینکه با زبان گویا به ما راه آگاهی و فائق اومدن بر مشکلات رو به سادگی نشون می ده ما از انجامش بر نمیایم و دو تا قرص آرامش بخش می ندازیم بالا و سر رو روی بالش می گذاریم و یا جلوی ورودی غار مدوسا دیوار آهنین کار می گذاریم و راه می ریم و خودمونو به خریت می زنیم و سعی می کنیم با الکی خوش بودن از اسیر شدن به دست این نیروهای ترسناک قدرتمند قسر در بریم. و برای همین سردرگمیم.... برای همین رنج می کشیم.... برای همین سردرگمیم... برای همین رنج می کشیم.‏

1 Medusa

2 Perseus

3 Andromeda

بوداجونز 96

2011-07-25T04:07:00.001+02:00

بوداجونز این روزها خیلی حرف نمی زند. مدام توی حیاط دستش را پشتش گره می کند و با سری پائین راه می رود. چند شب پیش بود که داشتیم شام کتلت می خوردیم و بوداجونز طبق عادت همیشگی با دهن پر هم غذا را مزه می کرد و هم از گوشه اش مزه می ریخت و برای خودمان خوش بودیم و می خندیدیم و دنیا برایمان حکم چس فیل کره ای را داشت که نمی دانم چه شد یکهو خشکش زد! لقمه ی آخر رو همانطور با دهان باز جلوی صورتش گرفته بود و چشمهاش رو چپ کرده و زل زده بود به لقمه و تکان نمی خورد. من هم زل زده بودم به بوداجونز و داشتم حرکتش رو با لقمه ی داخل دهانم هضم می کردم. کمتر دیده بودم بوداجونز اشک بریزد. اما اینبار یک قطره ی کوچک و رنگ و رو رفته بود که از گوشه ی چشم سمت چپش بیرون زد، و روی گونه اش محو شد. بعد بلند شد و داخل حیاط رفت و شروع کرد به قدم زدن. زنگ زدم و قرارم رو با مونالیزا کنسل کردم چون اصلا با این وضع عجیب بوداجونز یک جوریم شده بود. ‏رفتم داخل حیاط. ایستادم کنارش. انگار نه انگار. داشت قدم می زد. در تمرکز کامل. ‏ سکوت رو شکستم و گفتم اگه من ندونم چته رفیقت نیستم! بعد اهن اوهونی کردم و خواستم یک بار هم که شده بوداجونز رو راهنمایی کنم.. نمی دونم.. شایدم داشتم خودنمایی بیخودی می کردم. گفتم الان وقت مناسبی برای ناراحتی نیست و بهتره از چیزایی که توی زندگیش داره و دست روزگار اونو بهش می ده نگهداری کنه و چیزی که رفته دیگه بر نمی گرده و غصه خوردن نداره. سرش رو آروم بلند کرد. پرسید اگه چیزی از جیبش دربیاره و اونو بهم هدیه بده آیا ازش نگهداری می کنم یا نه. جواب دادم معلومه! وقتی یه چیزی برای آدم ارزش داره باید ازش نگهداری کرد! دستش رو کرد داخل جیبش. درش آورد. مشتش رو گذاشت توی کف دستم و بازش کرد، هیچی توش نبود... بعد سرش را انداخت پائین. یک کلمه گفت کوه و رفت. امروز صبح برگشت. زیر چشم هایش گود شده و لباس هایش طوری خاک گرفته اند انگار دو سه باری خاکش کرده اند. با من حرفی نزد... فقط مدام راه می ره و خیلی آروم با خودش اینارو زمزه می کنه:

چطور چیزی که هیچ وقت شروع نشده می تونه به پایان برسه و اگه شروع نشده پس چطور من می تونم بهش فکر کنم...

یک به علاوه ی یک حتی یک هم نمی شه چه برسه به دو...‏

2011-07-23T06:16:00.001+02:00

باز هم دوباره باز هم دوباره باز هم شب هایی که صبح می شوند تنفرآمیزند...‏

‏

شب تیره ی یک روح... یا تیرگی شبانه ی یک شبح

لکنت ذهن... ‏

داستان های نوین- هفت- فندکی که روشن نمی شد

2011-07-21T17:10:00.000+02:00

روزی بود که در به در یک فندک بودم. رطوبت هوا زده بود بالا و داشتم خفه می شدم. سیگارام توی جیبم ورجه وورجه می کردن و مثل دو تا عاشق و معشوق که بینشون یه دیوار شیشه ای باشه داشتیم خودمونو برای هم می کشتیم، اما فندکی نبود، شیشه بری نبود. رابطه ما این جوری شروع شد که رفتم و ازش یه فندک گرفتم و وقتی خواستم سیگارمو روشن کنم چهره ی رنگ و رو رفتشو از پشت نور فندکم دیدم که نارنجی شد و گرم. ‏ این جوری بود که همیشه کسی بود که ازش یه فندک بگیرم. ‏

رابطه ی ما اینجوری تموم شد که یه روز که فندکشو جا گذاشته بود سیگاراش توی جیبش ورجه وورجه می کردن و اینقدر گشته بود تا یکی بهش یه فندک داده بود و می دانید.... آن آدم من نبودم.‏

داستان های نوین- شش- قبل اینکه بخوابید بیرون پنجره رو خوب نگاه کنید و این جور برنامه ها

2011-07-21T01:40:00.001+02:00

دور و بر بیستم اوت بود که گرفتمش. اون زمان روزی بود که یه احساس خاصی داشتم. از اون احساسا که وقتی می خوام یه چیزی رو بگیرم داشتم. برای همین رفتم و گرفتمش. توی اون همه گلدون مختلف وایستادم. سرم رو چرخوندم و دیدم اون پشت پشت ها خودش رو چپونده بین باقی گلدون ها. این شد که رفتم و گرفتمش و دو یورو پاش دادم. این از اون گلدون ها بود که روش نوشته بود با دود سیگار مشکلی نداره و می ذاشت توی اتاقتون هرچقدر می خواید دود هوا کنید. دیروز یه جوری شده بود. هی بی قراری می کرد و فهمیدم یک مرگش شده. این بود که قلادشو بستم و بردمش گردش. اولش ترسیده بود و خودشو چسبونده بود بهم اما بعد یکم که توی خیابون قدم زدیم خوش خوشانش شد و مرتب می دوئید این ور اونور. قرار بود بریم توربین بادی هارو ببینیم که وسط مزرعه ی گندم مثل گل آفتابگردون درومده بود و باد رو می گردوند. این بود که دو تا بلیت هشتاد سنتی گرفتم و رفتم سمت اتوبوسی که آدم هارو از آسفالت نمور خیابون می رساند به خاک مرطوب زیر گندم ها. منتها نمی دونم چی شد که راننده تا مارو دید بلند شد و ازم خواست که پیاده شم. بلیط هارو درآوردم و براش تکون تکون دادم اما اونم سرش رو تکون داد و نخواست حتی زحمت تلفظ حرکات گردنش رو بکشه. این بود که پیاده شدیم. قلادشو سفت کردم برای یه پیاده روی طولانی. خونه های این اطراف به طور واگیرداری مزارع اطراف رو مبتلا شدن و از در و پنجرشون بوته و درختچه بیرون زده و پشت پنجره ها پر از گلدونه. این شد که گلدونم تا اولین گلدون رو از پشت پنجره دید ناگهان حس جنسی اش تحریک شد و شروع کرد به سر وصدا و جلب توجه. حتی رفت و پای یه درختچه یه ساقشو داد بالا و شاشید زیر اون تا با گلدون دیگه ارتباط بگیره و بهش آمار بده. این بود که تمام مسیر ما تبدیل شد به صحنه ی شاشیدن های متعدد گلدون و کش بکش های من که به زور سعی داشتم دنبال خودم بکشونمش. حالا مدتی می شه که برگشتیم. گذاشتمش پای پنجره تا شاید یکی از اون گلدون هایی که براشون آمار و ارقام فرستاد بیاد و بخواد بهش آمار و ارقام بده و گلدونم از تنهایی دربیاد و یکمقدار عشق وارد زندگیش بشه. حالا گلدونم خوابیده و دود سیگارم تشویش خاطری براش نداره. بلند شدم و از پنجره نگاهی به بیرون انداختم. تختم رو حاضر آماده کردم و آماده شدم تا منم برم بخوابم. دستم رو کردم داخل سینه ام. قلبم رو کندم و زیر خاک گلدون خاک کردم. حالا خوابیدم. شما هم برید بخوابید. اما قبل از اون، بیرون پنجره رو خوب نگاه کنید...

2011-07-12T19:31:00.000+02:00

هیچ چیز زیباتر از انتظار نیست... برآمدن کوهی در قلب... ‏

2011-07-12T01:31:00.001+02:00

دردآور ترین راه برای خودکشی، زندگی کردن است... ادامه دادن است.‏

زندگی احتضاری طولانی است.‏

Hazardous waste

2011-07-11T00:05:00.000+02:00

خیال نمی کردم شبی مثل امشب تمام شوم... حالا زیر خاکم. نه زیر خاک. رویم چند متر جنگل است. زیر جنگل چند متر خاک حاصلخیز و مرطوب. زیر خاک مرطوب چند متری سنگریزه و سنگ. زیر سنگ ها یک لایه ی محافظ و زیر آن یک لایه پلاستیک قطور. زیر پلاستیک ها یک لایه ی چند متری از سنگ های معدنی و زیر آن ها سنگ هایی با حفره های بزرگ که نفسم را بند آورده اند. زیر تمام این ها من دفن شده ام. زیر تمام بار های زمین. من یک زباله ام.‏ یک مصرف شده ی خطرناک. ناراحت نباشید. در اینجا دیگر از من آسیبی به شما نخواهد رسید.‏..

بوداجونز 97

2011-07-09T18:31:00.000+02:00

خسته و کوفته داشتم برمی گشتم خانه. دو تا بربری گرفتم با یک قالب پنیر تبریزی و یک مقدار ریحان. ریحان را گرفتم که دوتای اول شکل نژاد پرستانه پیدا نکند. کلید را که انداختم بوداجونز طبق معمول داخل حیاط بود. حرصم می گیرد که من باید اینقدر زحمت بکشم و این تن لش از صبح تا شب در خانه می چرد. واقعا هم داشت می چرید! رفته بود وسط باغچه نشسته بود با یک چیزی ور می رفت. رفتم جلو بربری را گرفتم جلوی صورتش. بربری را طوری کنار زد انگار پشه کنار می زند. توهین بزرگی بود. شاید اگر آن کار درستهایش بودند به خاطر این کار گوشش را می بریدند. تکه ای نان کندم، کمی پنیر مالیدم و سه تا ریحان درشت و تازه و خوش بو گذاشتم رویش. لقمه را تا نکرده گرفتم جلوی چشم هایش و تکان تکان دادم. دستم را کنار زد و عمه ام را چند باری مورد خطاب قرار داد و حتی پدرم را صدا زد! نمی دانم با خانواده ی پدری ام چه مشکلی داشت! گفتم چه مرگته؟ جواب داد کوری؟! نمی بینی؟! کار دارم برو مزاحم نشو. داشت یک چیزی را خاک می کرد. گفتم این چیه داری خاک می کنی؟ گفت دارم می کارم خاک نمی کنم. گفتم چه فرقی می کنه؟ جواب داد که اولی را می کاری تا رشد کند و دومی را خاک می کنی تا فراموش شود و بپوسد! گفتم حالا داری چی می کاری. گفت کتاب. پرسیدم: که چی بشه؟ جواب داد کتاب را می کارم! خنده ای کردم و گفتم بیچاره آن نویسنده ی مادر مرده اگر می دانست کتابش را یک دیوانه زیر خاک می کارد قلمش را هدر نمی داد، می رفت دنبال باغبونی. چپ چپ نگاهم کرد وگفت که خودش کتاب را نوشته. گفتم چی هست؟ چرا داری نابودش می کنی پس؟ عصبانی شد. گفت تو عقل و شعور نداری؟!!! می گم دارم می کارمش!! این کتابیه که باید بکاریش. شانه هایم را بالا انداختم و لقمه را کردم داخل حلقم و زل زدم به بیلچه ای که بوداجونز با آن خاک روی کتاب را سفت می کرد. بعد شلنگ آورد و آب را باز کرد. آب که روی قبر کتاب ریخت دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم. خنده ام ترکید و تمام آن نان و پنیر های چرخ شده ی داخل دهانم بیرون ریخت. بوداجونز دیگر قرمز شده بود. رویش را برگرداند، سریع بالا رفت و با یک کارتن وسیله از خانه بیرون رفت. خیال کردم باز بازیش گرفته و دارد خودش را لوس می کند اما شب که برنگشت نگران شدم و هرچه هم زنگ می زدم جواب نمی داد. از خانه زدم بیرون، رفتم سر خیابان. چها زانو نشسته بود گوشه ی پیاده رو، یک پتو انداخته بود روی شانه هایش و خوابیده بود. بیدارش کردم و دستش را گرفتم که برویم. دستم را کنار زد و به بالا اشاره کرد. بالای سرش روی دیوار یک مقوا چسبانده بود که رویش نوشته بود:

" تا فهمیده نشوم تکان نمی خورم "

گفتم بلند شو آبروریزی نکن! تکان نمی خورد. گفتم لااقل برو یه محله ی دیگه، اینجا آبرومون می ره. اصلا خم به ابرو نیاورد. گفتم به جهنم، یه روز که گشنگی بکشی دست از پا درازتر برمی گردی خونه و رفتم خوابیدم. فردای اون روز پیشش نرفتم تا خیال کنه برام مهم نیست. تلفن زنگ زد. همسایه مان بود و پرسید که معنی این کار چیه و چرا بوداجونز داره آبروریزی می کنه. بعد صاحاب رستوران سر خیابون زنگ زد و عصبانی بود که تا چند وقته دیگه گداها می ریزن اینجا چون مردم دور بوداجونز جمع شدن. دوباره رفتم سر خیابان. چند نفری بیکار دورش نشسته بودند و سیگار می کشیدند و حرف می زدند. گفتم چه غلطی کردم لجش رو درآوردم. هرچه التماس و عذر خواهی کردم فایده نکرد. انگار نه انگار. آن روز هم جم نخورد. فردای آن روز برایش آب بردم. لب هایش خشک شده بود. آب را تند تند خورد اما به غذا لب نزد. گفتم آخه چته؟! من که عذر خواهی کردم. آخه به چی چی اعتصاب کردی؟ دم نزد. آن روز همسایه ها دورش را گرفتند و می خواستند بفهمند بوداجونز چه مرگش شده. حتی یکی از همسایه ها خواست به پلیس زنگ بزند. روز بعد دیدم این دیوانه دارد خودش را به کشتن می دهد. این بود که کمی قند داخل آبش حل کردم طوری که خیلی شیرین نشد و انگار نفهمید و خورد. با این حال بعد از چهار روز قیافه اش زرد و افتاده شد و بی حال بود طوری که سرش را هم نمی توانست صاف نگه دارد. روز پنجم چندتائی خبرنگار آمدند. بوداجونز حرفی نمی زد. فردایش دوربین آوردند و شروع کردند به مصاحبه با همسایه ها. یکی از همسایه ها گفت فکر می کند بوداجونز عاشق یکی از دختر های همسایه شده. آن یکی گفت احتمالن قضیه سیاسی است و برای اعتراض اعتصاب کرده و بیشتر از این هم صلاح نیست حرف بزند. یکی گفت حتما غذا نمی خورد چون دارد به گرسنگی در آفریقا اعتراض می کند. یک خانومی هم دماغش را تکانی داد، کمی چشم و ابرو آمد و گفت همش جلب توجه! مردا همش دنبال جلب توجهن. چند نفری هم گفتند طرف دیوانه است. یک چیزیش می شود و توصیه کردند باطری دوربینشان را بی خود صرف او نکنند که با کمی تخفیف من هم چنین نظری داشتم!

دیگه هفت روزی گذشته بود. بوداجونز لاغر و بی حال شده بود و هیچ کس نمی توانست او را متقاعد کند تا بلند شود و غذایی بخورد. حتی یک روانشناس آوردند. گفت ما می دونیم تو ناراحتی و احساس می کنی کسی بهت توجه نمی کنه اما این راه درستی برای بروز خواسته ها و امیالت نیست. مطمئن باش که همه ی ما که اینجا برای سلامتی تو جمع شدیم تو رو می فهمیم و می دونیم درد کشیده ای. ما می تونیم یه جای خیلی بهتری با هم صحبت کنیم و من بهت قول می دم کاملا مجانی ویزیتت کنم. سه چهار تا شبکه ی تلویزیونی هم داشتند از آن روانشناس دست و دل باز فیلم می گرفتند. حرف هایش که با بوداجونز تمام شد برگشت و یکی از خبرنگارها شروع کرد سوال پرسیدن و او هم لبخند درازش را از جیب درآورد، به دهان گذاشت و شروع کرد درباره ی تیپ های مختلف شخصیتی و واکنش های متفاوت هر دسته به طوفان های روحی سخنرانی اش را با آن لبخند کریه آغاز کرد که بوداجونز بالاخره بعد از چند روز دهانش را باز کرد و عمه و پدر آن روانشناس را صدایی زد. انگار با خانواده ی پدری او هم مشکل داشت! این بود که دوربین را قطع کردند و اصولا ریده شد در مصاحبه ی آن روانشناس. دیگه همه ناامید شده بودند و اطمینان داشتند که بوداجونز تا چند روز دیگر می میرد. هر کسی هم با او حرف می زد فایده نداشت. حتی چندتائی پیرزن آمدند گریه کردند، پیشانیش را بوسیدند و برایش غذا آوردند. اما نه غذا خورد و نه تکان. روز هشتم پلیس و آمبولانس و مردم جمع شده بودند و طبق معمول خبرنگارها و پلیس ها داشتند از مردم و بوداجونز می پرسیدند که چرا او اینجا نشسته و جم نمی خورد. حتی پلیس امنیت ملی هم آمد که نکند او قصد داشته باشد براندازی نرم کند با این اعتصاب. چندتائی خبرنگار خارجی هم آن وسط وول می خوردند و پلیس های امنیتی را زیر نظر داشتند. بعد از ظهر که شد مردم کمی ساکت شدند و پلیس ها و خبرنگارها داشتند استراحت می کردند. پسربچه ای در حالی که یک دستش به مادرش بود و دست دیگرش به یک ساندویچ هادداگ نیم متری از کنار جمعیت داشت رد می شد. دست مادرش را کشید، گازی به ساندویچ اش زد و همانطور با دهان پر خیلی بلند بلند داد زد که:

"مائان مائان، این مرده ده روزه اونجا نشستو و توکون نمی خورو"

هنوز پسربچه گاز بعدی را نزده بود که انگار کسی به بوداجونز سوزنی زده باشد، سرش را بالا آورد، چشمش درخشید و بلند شد و در حالی که پسرک چشمش را به سمت هادداگ چپ کرده بود و دهانش را باز کرده بود و ساندویچ را به سمتش بالا می آورد رفت و هادداگ را در میانه ی راه از دست بچه قاپید و با سرعت، در حالی که پتویش وسط خیابان افتاده بود و هادداگ را تند تند گاز می زد به سمت خانه دوید...

2011-07-07T02:17:00.000+02:00

بین مرگ قلب و جسم فاصله ای است به اندازه ی زندگی....‏

داستان های نوین- میان پرده- پنج و نیم

2011-07-05T01:34:00.001+02:00

کیسه ی زباله ی امروزم سبک بود. شاید سبک ترین کیسه ی زباله ی تمام زندگیم. اما تابحال هیچ کیسه ای آنقدر روی دوشم سنگینی نمی کرد. دیروز کنار خیابان بساط میوه فروشی بود. دهانم آب افتاد. من و من کنان به فروشنده گفتم کمی تمشک می خواهم. پرسید چقدر؟ گفتم آنقدری که دو تا آدمی که عاشق تمشک هستند یک دل سیر تمشک بخورند. ‏

می دانی... تمشک ها عمر کوتاهی دارند...‏

ملاقات با آقای وو

2011-07-04T03:13:00.000+02:00

کاش می شد به جای آن که به تدریج فراموش شوم می توانستم خودم را ناگهان فراموش کنم...‏

2011-06-30T05:11:00.001+02:00

دوباره باز هم دوباره باز هم شب هایی که صبح می شوند تنفرآمیزند...‏

2011-06-30T05:02:00.000+02:00

وقتی گم می شویم به کدام جهت می چرخیم؟‏

آخرین دیواری که پائین ریخت

2011-06-19T04:48:00.000+02:00

از پشت دیوار مردی بیرون آمد که موهایش حتی از آن فاصله ی دور سفید شده بود.

اکثر کسانی که می شد دید مسن تر ها بودند. انگار زمان برگشته بود به سی سال قبل. جایی که راجر واترز به همراه پینک فلوید برای اولین بار در دورتمند آلمان احتمالا غوغا کرده بودند. حالا سی سال گذشته. دیگر خبری از گیلمور نبود و رایت و سید برت و میسونی هم نبود. تنها راجر واترز بود. مردی که سی سال است افکاری در سر دارد و هنوز از اعتراض خسته نشده. آمده تا آخرین دیوار را بخواند. دیواری که بیش از یک آلبوم بود. بیشتر از یک موسیقی و حتی بیشتر از یک فیلم. واترز فلسفه ی خودش را در سر می پروراند. یک جوان منتقد و معترض. یک ضد امپریالیست و ضد کمونیست و ضد تمام ایسم ها. یک حنجره برای فریاد ضد جنگ. یک زبان مشترک برای نجوای درد و خستگی زندگی. طنین احساسات انسان. جلوه ی خشم و درونیات پیچیده ی یک جوان دهه ی هفتادی. پینک فلوید زمانی به وجود آمد که برت و واترز تنها دانش آموزانی بودند و خیلی طول نکشید تا به شهرت رسیدند و شاید بشود گفت یکی از اسطوره های موسیقی و یکی از برترین گروه های راک در تمام زمان ها بوده اند. جلوه های گرافیکی و انیمیشن های زیبا و پیچیده، شعر های قوی، فلسفی، احساسی و اعتراضی چیزهایی بودند که به جذابیت پینک فلوید برای نسل معترض و پرجنب و جوش هفتاد و هشتاد کمک بسیاری کردند. و امروز باز هم نگاه که می کردی صحنه پر بود از تصاویر تامل برانگیز و ارجاعاتی به فیلم دیوار. عشق، جنگ، سیاست دروغین، شی ء واره کردن مردم توسط دولت ها، مصرفی شدن مردم، خیال و احساسات شاعرانه آن پشت در زمینه گرد هم آمده بودند و واترز باز هم فریاد می زد تا مردم را متوجه دیواری کند که به دورشان می کشند و آن ها را از واقعیت جدا می کنند و بعد سعی می کنند آن ها را به انجام کاری مجبور کنند و این مسخ شدگی چه از جانب یک ایدئولوژی کمونیستی و چه از جانب یک دولت سرمایه داری با دیوارها و چکش ها به خوبی نشان داده شده بود. هنوز هم واترز فریاد می زد ما به اموزش شما نیاز نداریم... ما به آموزش شما نیاز نداریم... ای معلمان بچه ها را رها کنید! دولت ها و حکومت هایی که سعی می کنند فکر کودکان را مسخ اعتقادات و افکار خود کنند و آن ها را مثل ماشین ها به خدمت به خود وادارند و بعد آن ها را بفرستند در جبهه های جنگ یا سکه هایی کنند متحرک یا بلندگوهایی برای حرفهایشان. هواپیماهایی هم بودند که بالای شهرها آمده بودند برای بمباران. البته یک بمباران نمادین و ابدی. بمب های آن ها از بمب های واقعی بسیار خطرناکتر است و اثراتشان دیگر به لحظه و سال محدود نمی شود. هر هواپیما حاوی بمب خاص خودش بود. بمب های اولین هواپیما صلیب بود. مسیحیتی که به شکل صلیب های قرمز به روی شهر می ریختند. مسیحیتی که قرن های سیاهی را بر اروپا تحمیل کرد و حالا هم به شکل حذب های برادری مافیایی هنوز هم با قدرتی زیاد بسیاری از دولت ها و اختیارات و جهت گیری های سیاسی و فرهنگی را در اروپا و امریکا به دست دارد. از هواپیمای بعدی تعدادی چکش و داس قرمز به پائین ریختند. کمونیستی که مثل ویروس سال ها به جان مردم بسیاری از کشورها افتاد و هنوز هم آن شکل بیمار گونه و مسخ کننده اش از بین نرفته. صدها هزار نفر بر اثر جنگ و سرکوب و آشوبش کشته شدند و بسیاری فکر ها و زندگی ها به واسطه اش نابود شد و بسیاری ار انسان ها به بندگی درامدند و آزادی شان را از دست رفته یافتند. هواپیمای بعدی بمبش پول بود. دلار! سرمایه داری که بزرگترین بدبختی و درد نادانسته ی بشر امروزی است و اکثر جنگ ها و بسیاری از شرایط فقر و بدبختی و بی کاری و گرسنگی ناشی از حاکمیت بی چون و چرای آن بر دنیای امروزی است. سرمایه داری ای که همه چیز را می خرد و از تمام چیزها، از هنر گرفته تا اسلحه همه را برای درآمد و پول بیشتر به خدمت می گیرد. ابزارش تبلیغات و تحمیل مصرف به آدم هاست و آدم ها را مسخ و نیازمند می کند. سرمایه داری ای که اولین و فراگیرترین ماده ی مخدر دنیای امروز است. سرمایه داری ای که با ترساندن انسان ها از جمعیت زیادشان و کمبود منابع در آینده به آن ها وعده ی تولید بیشتر غذا و کالا را می دهد و بدین وسیله قدرت خودش را روز به روز زیاد می کند. و واقعیت هایی را از مردم پنهان می کند که دانستنشان دردناک است! مثل اینکه بدانیم در دنیای امروز که شاید چند صد میلیون فقیر و گرسنه دارد تولید غذا و کالا بیش از نیاز جمعیت کنونی است! موضوع فقط بر سر نحوه ی توزیع و هدف توزیع غذا و کالاست که توسط دست های قدرتمند این شرکت های بزرگ تولیدی و تبلیغاتی و بازاریابی و تحقیقاتی انجام می شود. هواپیمای بعدی حلال ماه دارد. اسلامی که حالا مثل کمونیست دهه های قبل جلوی سرمایه داری درآمده و می خواهد با بنده کردن انسان ها و یک شکل کردن آن ها و سرکوب خواسته هایشان مدینه فاضله ای را با بمب و هلهله ی جنگ و انتقام جویی و خشونت و بی رحمی و گرفتن آزادی انسان به وجود آورد! می خواهد او را به زور وارد بهشت ذهن خودش کند و عدالت را با خشونت و اجبار اجرا کند. این وسط ما بین این دو ایدئولوژی و قدرت تخریب گر کش آمده ایم و داریم منفجر می شویم! هواپیمای بعد ستاره دارد! صهیونیستی که نژاد پرستانه ترین و کثیف ترین افکار ضد انسانی را دارد و توانسته با پیوند با سرمایه داری و پشت سر آن به اهداف بیمار گونه اش نزدیک و نزدیک تر شود. بعد از آن سمبل های دیگری هم پائین ریختند مثل نماد بنز به عنوان یک کالای لوکس. علامتی که ما برای تنها علامتش بدون هیچ تعجبی پول می پردازیم! تمام این شرکت های بزرگ تولید جهانی که مثل علف های هرز بزرگی رشد کرده اند و تمام جان خاک زمین و انسان ها را می خورند و روز به روز بزرگتر می شوند و ما را طوری مصرفی کرده اند که به آن ها احساس نیاز شدید می کنیم و به واسطه ی این نیاز شدید احساس ضعف داریم و دیگر قادر به اعتراض نیستیم. سرهایمان را پائین انداخته ایم و می خوریم و می نوشیم و تلویزیون می بینیم. تمام این بمب ها روی شهر های می ریختند و دیگر مردم داشتند با آسمان آبی خداحافظی می کردند. "خداحافظ ای آسمان آبی"... "خداحافظ ای آسمان آبی"... و شهر ها غرق شدند در تلنبار شدن این بمب ها بر روی هم که مثل یک دریای خون همه جا را از قرمزی خودش می پوشاند...

امروز آهنگ ها خوب بودند. به دل آدم می نشستند. داخل یک ورزشگاه بودیم و فاصله خیلی دور بود. پینک فلویدی در کار نبود و قائدتا کیفیت نمی توانست مثل گذشته باشد اما باز هم دیوار، دیوار بود و همان شور و هیجان را داشت. آخرین دیوار هم باز امیدوارانه به پائین ریخت. همیشه گفته ام که امید چیز خوبی است! از بودن در آخرین دیوار خوشحالم و احساس خوبی دارم. دیواری که از آخرین زمزه های باقی مانده ی نسل اعتراض است. دیواری که دیگر به تاریخ می پیوند.

2011-06-15T10:00:00.001+02:00

رنج کشیدن با احساس را به حسرت خوردن با عقل ترجیح می دهم

خرده نژد های روانی

2011-06-15T09:54:00.000+02:00

- خب... مشکل شما چیه؟

- من احساس می کنم دوست دارم همیشه ناراحت باشم!

- خب اگه این چیزیه که دوست دارید پس مشکلتون چیه؟

- اینکه من دلم نمی خواد همیشه ناراحت باشم!

- خب پس شما تمام اون چیزی رو که می خواید دارید... مشکلتون چیه؟

- اینکه من هیچ کدوم اینارو نمی خوام!

سوال شماره ی 4

2011-06-14T03:30:00.000+02:00

چه اهمیتی دارد دانستن این که آخرین روز زندگی انسان چه روزی است در حالی که بعد از آن دیگر هیچ روزی برای حسرت خوردن و فکر کردن به چنین موضوعی وجود ندارد؟

عصر یک روز آفتابی و نیمه خنک بهاری زن داشت برای دیدن سریال مورد علاقه اش خودش را آماده می کرد و مسواک و ادکلن و آرایش می کرد و همونطور که پاکت چیپس را با دندان و اضطراب جر می داد نگاهش به عقربه ی ثانیه ساعت بود که نگذارد به دوازده برسد و او به کاناپه ی جلوی تلویزیون نرسد که ناگهان تلفن زنگی زد و با ترس و عجله ....‏

2011-06-14T02:58:00.003+02:00

- الو؟

- سلام.

- سلام سلام! بفرمائید؟

- من کیوش نامجو هستم.

- نامجو؟ نمی شناسم!

- مهم نیست. یک روزی خواهید شناخت...

داستان های نوین- میان برنامه

2011-06-09T01:48:00.001+02:00

زمان گرفته است. مثل آسمان، ابری ابری است. نزدیکای غروب است و سایه ی سنگینش را روی لحظاتم انداخته. ‏مثل آسمان که تمام فشارش را روی ما روی زمین، پائینترین نقطه ی آسمان، پهن کرده است. سلام من را به پرنده ها برسانید. آن ها آن بالا، فشار خیلی کمتری احساس می کنند و شاید می شود به زباله های فضایی حسادت کرد چون فشار آسمان را زیر خود حس نمی کنند. طوفان ترسناک است اما بیش از آن لحظاتی ترسناکند که طوفانی می خواهد بیاید اما همه جا در یک سکوت محض فرو رفته و طوفان روی آسمان خفته است. حسرت آرزوهای نداشته و روزهای خوب ندیده و احساس های سرکوب شده حاکم است. آسمان گرفته است. صدا گرفته است. قلب گرفته است. اکسیژن این سیاره دیگر دارد به پایان می رسد و من تنها با خود زمزمه می کنم که کاش از پس ابرهای تیره ی آسمان نوری می تابید و در درونم خانه می کرد و کاش می شد ابرها می باریدند و صخره های خشک قلبم را خیس می کردند و کاش باز می شد روزی گل کوچکی با تمام رنگ های دوست داشتنی اش درون قلبم بروید و یگانگی سیاهی در درون جسمی که نور از آن عبور نمی کرد به پایان رسد.‏

فرافکنی روح مورد نیاز است... ‏

2011-06-06T14:16:00.001+02:00

روزهایی هست که به اندازه ی چندین ماه و یا شاید حتی بیشتر میتوانند چیزی را به کل در درون انسان و یا بیرون از او تغییر دهند. این مساله همیشه شامل اتفاقات نیست. بلکه گاهی میشود همهٔ اینها به خاطر نااتفاقات باشد، اتفاق هایی که نمی افتند و ناگهان یک جا، در یک زاویهٔ بسته نظر انسان را به خودشان جلب می‌کنند. گاهی هم میشود این چرخش‌های روحی‌ ناشی‌ از ضربه‌های ناگهانی بیرونی باشد. روزهایی که سخت اند و تو را به یاد سالیان درازی می اندازند که گذشته‌اند بدون آنکه حتی رخ داده باشند

2011-06-05T04:18:00.002+02:00

آن بیرون باران می بارد و من حس می کنم سوزن های سرد آسمان دانه دانه بر سرم فرو می ریزند و من در سرمای ریز باران آهسته آهسته ذوب می شوم همانطور که در سرمای نبودنت آهسته آهسته آب می شوم. باران آتشی سرد است بر قلب های داغ دیده. همه چیز را با خود به زیر زمین می برد، در سرما و تاریکی محض، آرامش بی همتا.‏ پرندگان آوازشان را آغاز کرده اند و خیال می کنم کشیدن طرح ِ خیال اشتیاق تمام آن چیزی است که قلب ها به آن نیاز دارند. ‏

2011-05-28T04:07:00.000+02:00

باز هم دوباره باز هم شب هایی که صبح می شوند تنفرآمیزند...‏

بوداجونز 98

2011-05-20T15:38:00.001+02:00

یکی از اخلاق های گه بوداجونز این است که هر کاری بکنی یک ایرادی می گیرد. صبحی بالاخره توانستم با مشت و لگد هم که شده او را از معشوق اش یعنی تخت اش و از آمیزش با معشوق اش که تخت اش باشد، یعنی خواب اش جدا کنم! خوابآلوده و چرت چرتان توی خیابان راه می رفت و دستش را عین این بچه ها گرفته بودم که زیر ماشین نرود. خیابان را که رد کردیم دیدم یک بچه ی هفت هشت ساله که لباس های پاره پوره و کهنه ای به تن داشت نشسته کنار دیوار، کاسه ای جلویش است و چند سکه داخلش. دلم خیلی سوخت. رفتم جلو، دستم را کردم داخل جیبم و هرچه بیرون آمد انداختم داخل کاسه. بعد همانطور که بوداجونز را دنبال خود می کشیدم و از کمکی که کرده بودم لذت می بردم، شروع کردم به غر زدن و اینکه مردم چقدر بی رحم شده اند و چطور دلشان می آید یک بچه چنین شرایطی داشته باشد و چرا هیچ کس کمکش نمی کند و چرا... که ناگهان بوداجونز عین این ساعت های کوکی که تمام طول شب را ساکتند اما وای به حال آن لحظه ای که بیدار می شوند و شروع به زنگ زدن می کنند، دستم را به سرعت از خود جدا کرد، دوید، رفت و در مقابل چشم های حیرت زده و چهره های مات و مبهوت من و آن پسرک بیچاره آن اسکناس هایی را که داخل کاسه ی پسرک انداخته بودم برداشت و داخل جیب گذاشت! بعد در حالی که سوت می زد برگشت، دستم را گرفت و گفت برویم دیگر! دستم را محکم کشیدم، اخم هایم توی هم رفت و با عصبانیت داد زدم: چه مرگت شده؟!! این چه کاری بود! زود پولشو پس بده. دیدم انگار نه انگار. چشمانش به جایی پشت سرم خیره شده و آب از لب و لوچه اش آویزان بود. نگاهم را که برگرداندم دیدم زن لاغر اندام و قدبلندی با هیکلی خوش فرم و خیره کننده و لباس هایی بی نهایت جذاب خم شده و دارد بند کفشش را می بندد. بوداجونز اب دهانی قورت داد. سقلمه ای به پهلویم زد و آهسته گفت تابحال یک همچین هیکلی ندیده و دلش می خواست می شد تمام بدنش را از نوک پا تا نوک آن یک تار مویش که سیخ شده و به آسمان رفته، همه را غرق بوسه کند. خندیدم و گفتم حاضرم دو شب غذا نخورم و به جایش فقط می شد دستی به سینه های بزرگ و خوش فرمش بزنم. بعد شروع کردم به گفتن حرف هایی که می شد در مجلات پورن کنار یکی از آن عکس های خوش آب و رنگ چاپشان کرد و احتمالا فروش مجله را چند برابر می کرد!

بودا جونز در تمام این مدت ساکت بود و وقتی تخیلاتم به پایان رسید برگشتم و نگاهی به او کردم که داشت چپ چپ نگاهم می کرد. مشت آرامی به شکمش زدم و گفتم هی! چیه؟! چرا اینجوری نگا می کنی؟ پوزخندی زد و گفت خیلی دلش می خواست این حرف ها را مونالیزا هم می شنید. مونالیزا خوشبختانه اسم دوست دخترم است و بدبختانه اسمش را که گفت عذاب وجدان بود که نمی دانم از کدام سوراخ بدنم ناگهان بیرون زد و تمام وجودم را فراگرفت. بعد شروع کرد به قاه قاه خندیدن و من سرم را انداخته بودم پائین و از خودم فوق العاده عصبانی بودم. بازوام را محکم گرفت و گفت چیه؟! چرا یکهو وا رفتی؟ مثل اینکه عذاب وجدان گرفتی! جواب دادم که من نباید آنجور به آن زن نگاه می کردم و در حق مونالیزا نامردی کردم که می شود گفت نوعی خیانت است. دلش را گرفته بود و می خندید. عصبانی شده بودم. گفتم کجای حرفم خنده داره؟! بعد ادامه دادم که اصلا کار خودش از اول اشتباه بوده و تازه باعث شده من هم این کار اشتباه را انجام دهم و گفتم که پشیمانم. در حالی که از خنده اشک از چشم هایش جاری بود برگشت و گفت که خیلی مضحکه! بعد ادامه داد که اصلا ریدم به این عذاب وجدانت! قاح قاح قاح... گفتم مرض! روی آب بخندی –وچند فحش ک دار-... خوبه خودت هم داشتی حظ می بردی! جواب داد که من از حظ بردنم پشیمان نیستم و اگر صد بار دیگر آن زن را ببینم حدوده دویست بار دیگر بدنش را دید میزنم. جواب دادم اما من عذاب وجدان گرفته ام و احساس بدی دارم. گفت تو همیشه میخواهی خوب باشی و برای همین از بدی هایت رنج میکشی. یک جنگی راه انداخته ای بی خود! من به خوبی و بدی هایم فکر نمیکنم. صلحی بینشان راه انداخته ام. از دید زدن و اینجور کارها و حتی از مسخره کردن تو یا با لگد در باسنت زدن و یا از اینکه الان میخواهم بروم و در کمال نامردی ماجرای امروز را برای دوست دخترت تعریف کنم رنج نمیکشم!!! بعد قاح قاح اش دوباره رفت هوا و شروع کرد به دویدن به سمت خانه ... من هم دنبالش میدویدم و التماس میکردم!

2011-05-18T01:25:00.002+02:00

من در ترس تو از ترس های ترسناک ات می ترسم.‏

2011-05-16T10:36:00.000+02:00

راه زوال

همواره

هموار است

داستان های نوین- پنج- مرا 30 هزار تومن عاشق بود

2011-05-15T16:47:00.001+02:00

دیروز گفتی حرفم بالکل چرت است. گفتی درست نیست و دارم بی خود خودم را لوس می کنم. اما من صبح زود از خواب بیدار شدم. رفتم و کنار پیاده رو ایستادم. نفر اولی را که دیدم خیلی بلند پرسیدم: ببخشید!... شما عاشق من هستید؟ می شود گفت که با تعجب برگشت، نگاهی به من کرد و جوابی نداد، سرش را تکان تکان که داد فهمیدم پاسخش منفی است. نفر دوم یک مرد میانسال بود. کت شلواری مشکی و اتو کرده به تن داشت و کیفش را طوری موازی پهلویش گرفته بود که انگار دستش را از بازو به شانه هایش جوش داده اند. برگشتم و پرسیدم، آقا ببخشید... آیا شما عاشق من هستید؟ با چشم هایش براندازم کرد.

دیوانه ای؟!!

نه، دیوانه نیستم.

پس برو و به کارت برس و الکی ملتو سر کار نذار.

بعد برگشت و مثل نفر قبل سرش را تکان تکانی داد و فهمیدم پاسخ او هم منفی است. نفر بعد خیلی رک و راست بود. دختری جوان بود نه به زیبایی تو و نه هم قد ت. یک جور عجیبی راه می رفت که انگار دست هایش را بیش از اندازه عقب جلو می کرد و قدم هایش بیش از اندازه بلند بودند. دهان کوچکی داشت که آدم را به یاد سیگار های بلند و باریک می انداخت و بینی اش تنها با ذره بین قابل تشخیص بود. چشم هایش بادامی و کشیده بود و گونه هایش استخوانی و برجسته. در کل هیچ چیزش شبیه تو نبود. زل زدم به نگاه کوتاهش به خودم و پرسیدم: شما عاشق من هستید؟

معلومه که نه!!! مرتیکه ی ازگل!

راستی روی صورتش هم مثل تو خال نداشت. نمی دانم از کدام، از ازگل بود یا از آن نه قاطع، اما به هر حال فهمیدم عاشقم نیست. چپ چپ نگاهم کرد و رفت. دو سه نفری دیگر آمدند و جوابی ندادند و هر بار سرشان را که تکان می دادند می فهمیدم عاشقم نیستند. اما یک زن میانسال هم بود که وقتی سوالم را از او پرسیدم نه جوابی داد و نه سرش را تکان تکان داد. گفتم شاید این یکی عاشقم است و خجالت می کشد جواب دهد. این بود که دنبالش راه افتادم. وقتی خواست سوار اتوبوس شود باز پرسیدم: ببخشید آیا شما عاشق من هستید؟ جوابی نداد و از پله ها بالا رفت و حتی رویش را برنگرداند. من هم سوار اتوبوس شدم. شلوغ بود. تمام توجهم به او بود و خیال نداشتم وقتی این احتمال هست که او عاشقم باشد از دیگران آن سوال را بپرسم. پیاده که شد پیاده شدم. دنبالش راه افتادم تا وارد یک کوچه شد.خیلی آرام و با تمأنینه راه می رفت و یک نوستالژی عجیبی داشتم راجع به نمی دانم کدام قبرستانی که یک زمانی در آن جا بودم. بعد از داخل کیفش یک دسته کلید درآورد و در را باز کرد. رفتم و پشت در ایستادم و خیلی بلند پرسیدم که آیا عاشقم هست یا نه. جوابی نداد اما وقتی خواست در را ببندد مرا دید. تعجب کرد اما چیزی نگفت. دستش را سوال گونه چرخاند. دوباره پرسیدم که آیا عاشقم هست یا نه که دیدم ناله می کند و به دهان و گوشهایش اشاره می کند. سعی کردم با زبان ایما و اشاره سوالم را دوباره بپرسم که نمی دانم چه شد که یکهو عصبانی شد و هلم داد بیرون و در را محکم بست. فهمیدم کسی که از چنین سوالی عصبانی می شود و در را آنقدر محکم می بندد نمی تواند عاشق آدم باشد. اینطور شد که باز راه افتادم در خیابان و هرکه از راه می رسید سوالم را می پرسیدم و بالاخره یک نفر به سوالم جواب مثبت داد! مردی بود ژولیده که کج کج راه می رفت و معلوم بود دو سه ماهی است صورت و موهایش را نه شانه زده و نه اصلاح کرده. پرسیدم آقا، شما عاشق من هستید؟

معلومه که عاشقتم!!

واقعا؟!!!!

آره، چرا که نه! قاح قاح قاح... آدرستو بده تا امشب بیام و کونت بذارم.

یعنی شما فقط می خواید با من سکس داشته باشید؟

آره عزیزم! من عاشقتم، قاح قاح قاح. جوری بهت حال می دم که توام عاشقم بشی!

یعنی به نظر شما عشق یعنی سکس؟

تو دیوونه ای یا چی؟!! مرتیکه ی کسخل دیوونه... برو به جهنم!

نمی دانم چه طور می شود یک آدم هم عاشق آدم باشد و هم بد بیراه بگوید اما فکر که کردم دیدم سکس اساسا چه با یک مرد باشد و چه با یک زن، نمی تواند همان عشق باشد و اگر اینگونه بود شاید مردم دیگر به خودشان زحمت هجی کردن یک کلمه ی اضافه را نمی دادند. برای همین دیدم این یکی هم عاشقم نیست. بعد از آن دیگر تا اواسط غروب کسی به سوالم جواب مثبت نداد تا اینکه پیرزنی مردنی اما خندان که آدم را به یاد رادیوهای قدیمی و دوست داشتنی می انداخت از جلویم رد شد.

ببخشید خانوم! آیا شما عاشق من هستید؟

معلومه پسرم، چرا که نه.

واقعا؟!!!!

من همه ی آدمارو دوست دارم. عاشق تک تک آدمام.

یعنی واقعا عاشق همه هستید؟!

آره چرا که نه، خصوصا اگه چهره ی معصومی مثل تو داشته باشن.

یعنی حتی اگه یه نفر سوار یه ماشین از کنارتون رد بشه و آب جمع شده ی بارون رو روی شما بپاشه عاشقش هستید؟

نه! اصلا چنین آدم بی توجه و خودخواهی رو دوست ندارم.

آگه یه نفر جلوی شما رو به دیوار بشاشه آیا عاشقش هستید؟

نه، از یه همچین آدم بی ادبی خیلی بدم می یاد.

اگه یه نفر وقتی خوابید صدای ضبطشو زیاد کنه چی؟

از اونم بدم میاد.

یا مثلا اگه وقتی داره گل های حیاط رو آب می ده آب شلنگ رو بریزه به پنجرتون و پرده هاتون خیس بشه چی؟

رفتار خیلی زشتیه، از اینم بدم میاد.

اگه توی تاکسی کنارتون نشسته باشه و یک دفعه خیلی بلند بگوزه چی؟

این خیلی بی ادبانه است! معلومه که از یه همچین آدمی متنفرم!!

بعد سرم را انداختم پائین و از آنجا رفتم. او نمی توانست عاشق من باشد چون من تمام آن کار ها را کرده بودم.

حسابی خسته و کوفته بودم. نیمه شب شده بود و دیگر کسی از خیابان رد نمی شد. گرسنگی امانم را بریده بود. حالا برگشتم تا غذایی بخورم و فکر می کنم دیشب بی خود نگفته بودم و میبینی که هیچ کس مرا دوست ندارد چه برسد به اینکه بخواهد عاشقم باشد. کافیست دفعه ی دیگر سرت را تکان دهی، بگویی نه یا مثلا عشق را سکس معنی کنی یا بگویی از آدم هایی که کارهای مرا می کنند متنفری. می دانی چه می گویم. فکر می کنم که می دانی. لااقل تو 30 هزار تومن عاشقم بودی. شاید باز هم پیشت بیایم. شاید باز هم بشود 30 هزار تومن دیگر عاشقم باشی.

2011-05-14T02:23:00.001+02:00

دوباره باز هم شب هایی که صبح می شوند تنفرآمیزند...‏

There are some things in this world that will never change...

2011-05-12T13:23:00.000+02:00

تمام دنیای من منتظر است ...‏

...

برای تو

...

چیزهایی هست که در این جهان تغییر می کنه...‏

...

اما چیزایی هم هست که هرگز تغییر نمی کنه...‏

مرد زیر زمینی در یادداشت های زیرزمینی

2011-05-07T22:47:00.001+02:00

نمی توانی تصور کنی چقدر سخت است برای آدمی که دوست داشتن تنها معنی و مفهوم زندگیش است، تنها اعتقاد و هدف و خواهشش است چنین روزگاری وجود داشته باشد. آنگونه که برود و دم در فروشگاه ماتش ببرد. به گلدان ها نگاه کند و بهشان عشق بورزد و با حسرت نگاهشان کند. خیلی سخت است که چنین آدمی مدت زیادی است هیچ موجود زنده ای در کنارش نبوده که او را دوست داشته باشد و نوازش کند و دوست داشتنش را برون ریزی کند. آنقدر که حتی به یک گلدان محتاج باشد، یا حتی به یک خرگوش. دنبال خرگوش ها کند چون احساس می کند خیلی دوستشان دارد. خیلی سخت است، این همیشه همان تجربه ی زندان است. کسی در کنارت نیست، نمی توانی پیش کسی باشی. خبری از هیچ موجود زنده ای نیست. دورت را اشیاء، صداها و تصاویر فراگرفته و مقداری مشکلات و انتظارات و سختی های روزمره. من همیشه یک ضد قهرمان بوده ام. من به خوبی می فهمم چنین شرایطی چقدر با مرگ متفاوت و به چه اندازه دردناک تر است. خیلی از فیلم ها با مرگ به پایان می رسند. مرگ نماد ناکامی است در این فیلم ها. اما برای من همیشه این رهایی و سردرگمی و چنین شرایطیست که ضد قهرمان را همیشه همراهی می کند و داستان همیشه با چنین شرایطی به پایان می رسد. می شود گفت چیزی شبیه پایان معلم پیانو ی میشل هاندکه. جایی که زن در عشقش شکست سنگینی می خورد و تنها با چاقو خود را زخمی می کند و به داشته اش پشت می کند و سردرگم و در نهایت رنج در خیابان قدم می زند. چنین پایانی دارد این فیلم. رها شدن در رنج و سردرگمی پایانی است برای تک تک این لحظات. لحظاتی که به سرعت طی می شوند و تو را در پس سرعت دیوانه کننده و رنج آورش رها می کنند. برای این چنین آدمی تک تک لحظه ها، تک تک این ثانیه های درد آور پایان است و زندگی مجموعه ی بی نهایتی از این پایان هاست که می شود هرکجا از آن را برید و به عنوان داستانی با اغاز و پایان عرضه کرد.گاهی خیال می کنم این کره ی خاکی برای من و خیلی ها یک دستگاه شکنجه است. راهی نیست، مجالی نیست. سیاره های دیگر درشان را به رویمان بسته اند. یک راه کوچک باریک در این سیاره برایمان هست که باید برویم. همان مسیر تنگی است که گاوها قبل از سلاخی شدن در آن گام بر می داند. بزرگی زمین برای خودش است. سهم ما همان باریکه راه است. این چنین زمینی است این. این چنین زمینی.‏

وقتی هنر تجسم می یابد

2011-05-07T19:03:00.004+02:00

دست های گرمش رو می گیرم. هنر! دست های اون هنره. هم زیبایی موسیقی و هم عمق ادبیاته و هم طراوت نقاشی و هم هیجان فیلم و هم نزدیکی تآتر و هم فوران احساسات شعر و در عین حال هنر رنگ آمیزی فوق العاده اون دست های ظریف و زیبا منو از هنر حرارت دوگانش غافل نمی کنه. هنر حرارت، گرمی در کنار سردیه. سردی نوک انگشتاشو در امتداد گرمی کف پرخون دست هاش و سردی کف دست هاش در امتداد گرمی صورت و نفسهاش...‏

)از داستان چتر و چاه(

2011-05-07T05:00:00.001+02:00

باز هم شب هایی که صبح می شوند تنفر آمیزند

بوداجونز 99

2011-05-06T01:53:00.000+02:00

رفته بودیم وسط شهر کمی ملت را دید بزنیم و حال و هوایی عوض کنیم. هوا گرم بود و رفتیم دو عدد بستنی سه رنگ خریدیم. شکلاتی، شاتوتی و وانیلی. بعد همانطور که لیسش می زدیم و صدای آه و اوه بستنی به راه افتاده بود و داشت کم کم ارضاء می شد، یاد موضوعی افتادم. راجع به مقاله ای بود که در یک مجله خوانده بودم و آمده بود و مثلا می خواست عشق را یک سری واکنش های عصبی و شیمیایی تعریف شده نشان دهد و به قول خودش فرمولش را در آورد. بعد کم کم به نقطه ی اوج نظراتم نزدیک شدم و نگاهی به بوداجونز انداختم. طوری به بستنی اش نگاه می کرد که یک نوجوان پانزده ساله به مجلات پورنو نمی کرد و آنچنان بستنی را با احساس لیس می زد که جوانی ونیزی با معشوقش آنچنان لاس نمی زد. پرسیدم نظرت چیست؟ گفت درسته درسته. حرفم را ادامه دادم و همانطور که بستنی و حرف می خوردیم رسیدیم به یک میدان که حسابی شلوغ پلوغ بود. مردم دیوانه شده و حسابی مست کرده بودند. ریخته بودند سر هم و داشتند می رقصیدند و فضا گرم گرم بود و سر و صدا زیاد. نگاهی به مردم کردم و سرم را تکان دادم و گفتم ببین ملت دلشان چه خوش است و خیال می کنند واقعا همدیگر را دوست دارند. نمی دانند اگر کسی همین الان اسلحه ای به رویشان نشانه رود یکدیگر را سپر بلای خود می کنند. نمی دانند که اگر همین الان یه خوش تیپ ترش بیاد کنار معشوقشون تیپایی بهش می زنه و... بعد ناگهان بوداجونز با دست دهانم را محکم گرفت و صدایم خفه شد. دستش را به زور کنار زدم و با عصبانیت پرسیدم که چه مرگش شده! جواب داد که وقتی می توانی ببوسی حرف نزن و فکر هم نکن!! بعد پرسید که چه طعمی دوست دارم. شکلاتی، شاتوتی یا شاید هم بوسه ای با طعم وانیلی! آنجا بود که از بوداجونز ترسیدم و پا به فرار گذاشتم!‏

بوداجونز 100

2011-05-04T23:13:00.000+02:00

بوداجونز داشت برای شام سالاد درست می کرد. دماغش را مرتب اینور و آنور و کج و ماوج می کرد. دیروز جفتمان کنسرو خورده بودیم و اسهال نه به ما امان داد و نه به دستمال کاغذی هایمان. همه شان فدای ماتحتمان شدند. این بود که دستش را از روی گوجه برداشت و با انگشت اشاره داخل دماغ کرد. کمی چرخاندش و چیزی بیرون آورد و با آن حسابی ور رفت و بعد پرتش کرد به امان خدا. گفتم جان مادرت به سالاد ها دست نزن. لبخندی زد و گفت، می بینی! هر چیزی را که بخواهی به دست آوری ناگزیر به جایش چیز دیگری را از دست خواهی داد. دماغم پر بود و اذیتم می کرد. آرامش می خواستم و به جای آن دستانم کثیف شد. بعد دستش را تا ته کرد داخل کاهو ها! آن شب سالاد نخوردم!

شب هایی که صبح می شوند تنفر آمیزند

2011-05-03T05:26:00.002+02:00

تنفر آمیز

2011-05-03T05:21:00.000+02:00

هوا آن بیرون سرد است. کسی نیست روی صندلی بنشیند. خرت و پرت ها توی اتاق ته نشین شده اند. باید اتاق را ریکا زد. قهوه چسبیده ته لیوان. گلیم پایش را روی موکت دراز کرده. یخچال بی سر و صداست چرا. در هم که بسته است. دیوار نمی دانم چرا نمی دود. آرامش عجب ترسناک است. خوابیدن روی دهانه ی آتشفشان. شلوار پای کسی نیست. ارواح دارند شام می پزند. نوشابه بی گاز، مغز منقرض شده. یو ها ها ها. راستی نور روی شیشه منعکس می شود.‏ عجب کشفی!‏

2011-05-03T04:39:00.004+02:00

روزی یک رویاست، روزهایی آمده اند که رویا دریا شده. در ساحل نیستم. تصور رمانتیکی نیست. مثل یه تابلوی نقاشی نیست. خروارها رویا روی سرم سنگینی می کنه و مثل قواصی در عمیق ترین سطح دریا فشار بینهایت شونه هام رو خم کرده. این رویاها، همه ی این خواست ها روی هم تلنبار شده و حالا استخونام به درد اومدن. به دریای بالا سرم که نگاه می کنم تک تک قطره های رویا هام رو می بینم که تصورشون همراه با نوعی لذت درونی و ارضای روحی بود. اما جمع شدنشون رو ندیدم، دریا شدنشون رو ندیدم و حالا می فهمم که رویا ها آدمو چطوری می گان. چیزیه مثل گریه کردن. پیچیدگی اونو داره. گریه کردن برای تخلیست اما غم انگیزه و نشونه ی غم بسیار زیاده، نمی شه گفت که مثلا خوبه یا براش کف زد. مسلمه که گریه برای یه نفر آدمی که غمگینه خوبه چون تخلیه می شه احساسش. رویا هم برای تخلیست. شادی آفرینه در ابتدا. نشونه ی خوبیه. نمی شه گفت که رویا بده و ازش جلوگیری کرد اما این فقط اول ماجراست. دریا که شد می شه کسی که آنقدر گریه می کنه که در خرواری از اشک هاش غرق می شه... رویا... بعد از زمانی... یک همچین بلایی سر آدم میاره.... و حالا قبل از خواب توی سرم زوزه می کشه و مثل قطار تمام ریل های ذهنم رو طی میکنه و به هرجا که نگاه می کنم پر از رویاست و حالا رویاهام کابوس های شبانه ام شده. می شود گفت که گاهی خواب رو از چشمم می گیره حتی. آخر این جمله ها یه چیزی که لازمه فحشه. من هیچ راه دیگه ای برای بیان احساسم به رخداد کنونی ندارم. بنابراین "ای رویاها! گائیدمتون! "‏ هرچند که شما فعلا دارید اینکارو با من می کنید. به هر حال. فحش خوب دیگه ای سراغ نداشتم ای معشوق سابق من، ای همخوابه ی اجباری و سادیسمی ام. ‏

مکاشفه ی صد و نه- پایان

2011-04-27T21:43:00.000+02:00

تنها چیزی که از تپیدن قلب هایمان می شود به آن پی برد این است که بودنمان ناپایدار ترین ویژگی مان است. ویژگی واقعی ما نبودن است. بودن تنها رویایی است بر این نبودنمان. چیزی است که به نبودمان معنی و مفهوم می دهد. رویایی است قبل از خواب، که به ذهن آدم هجوم می آورد. و حالا من فکر می کنم حرفهایمان هم یک رویاست، مثل زندگی مان ناپایدار است و خیالی است بر سکوتمان. سکوت، کنش واقعی ما به نبودن است، ناپایداری ابدی.‏

هر چیزی که آغازی دارد، پایانی هم دارد...‏

مکاشفه ی صد و هشت

2011-04-19T13:12:00.002+02:00

بعضی رفتارها از اعماق آدمی می جوشد، نمی شود جلویشان را گرفت، کمتر می شود انتخاب دخالتی در آن ها داشته باشد... از گفتنش ترسی ندارم...‏

عشق اعتیاد به دوست داشتن است.‏

مکاشفه ی صد و هفت

2011-04-15T12:29:00.000+02:00

فرق هایی هست بین یک آدم و ته مانده ی غذا... نمی شود هرچقدر خواستید بخورید و بعد اضافاتشان را دور بریزید... فرق هایی هست بین ته مانده ی غذا و یک آدم

داستان های نوین-چهار- مردی که خودش را خورد

2011-04-15T03:51:00.000+02:00

دفتری را باز کردم تا داستان مردی که خودش را خورد بنویسم. هوا آفتابی بود و درخت ها به خودشان کرم مالیده بودند و لم داده بودند روی زمین تا برنزه شوند. وسط خیابان مردی خشکش زده بود. ماشین ها از اطرافش با بوق و صدای ترمز عبور می کردند و مرتب حواسشان به این بود که روی پوست دوست دختر آهنی شان از برخورد با یه آدم ژولیده ی ..... خط مطی نیافته. نمی دونم چرا هر وقت روان نویسم رو به دست می گیرم احساس گرسنگی می کنم. تو یخچالم یه چیزی کم بود. یه چیزی که باید در کنار ناهار ساعت پنج عصرم می خوردم. ماشین ها هنوز دارند بوق می زنند و مرد همچنان خشکش زده تا من فکری برای ناهارم بکنم. یخچالم اینقدر خالی است که تا فیها خالدونش پیداست و شده شبیه این فاحشه های روزهای گرم تابستان که همه جایشان زده بیرون و اینطوری شاید بتونن نظر کسی رو به خودشون جلب کنن تا بره خرید و پرشون کنه. حالا من بیست و چهار سالمه و احتمالن کسی هست که من بشناسم و بشه ازش کمی روغن بگیرم. یا شاید اون چیزی که توی یخچالم کمه. یه راننده ی کامیون عصبانی برخلاف بقیه زد کنار. بوقش سگ رو از لونش می کشید بیرون اما روی مرد خشک شده ی ما تاثیری نداشت. زد رو ترمز و پیاده شد. عصبانی بود. شاید از زنی که حاضر نشده بود صبح زود باهاش ..... داشته باشه و مثلا بخواد قبل از خوردن صبحونه و قهوه، لبهای کلفتو آغشته به سبیل مرد را گاز بگیرد. دستش را برد بالا تا مرد را بترساند اما مرد نترسید و دستش را آورد پائین توی گوش مرد تا مرد بترسد اما مرد باز هم تکان نخورد و برای همین پایش را آورد بالا و وقتی دید مرد نترسید آن را روی کمر مرد پیاده کرد اما مرد باز هم نترسید و راننده چون صبحانه نخورده بود انرژیش ته کشید و مثل بچه ها چندتائی مشت و لقد کوتاه که ناشی از ضعفی همه جانبه بود به بدن مرد زد و بعد لغت نامه ی قطور فحش های کوچه بازاری اش را از جیب پشتش درآورد و شروع کرد از الف تا ه را خواندن. دفترم را باز کردم. خواستم آماده باشد تا برگردم و داستانم را بنویسم. اما دفترم کاغذ نداشت. نمی دانستم چطور باید داستان مردی که خودش را خورد روی دفتری که کاغذ نداشت بنویسم. زنگ درش را که زدم نمی دانستم چه باید بگویم. خدا رو شکر خانه اش آیفون نداشت و همینطور کشککی در را باز کرد. از پله ها بالا رفتم. بوی شاش سگ می داد. این موجودات باوفای شاشو. در را باز کرد. پیراهنی حوله ای و سفید تنش بود و داشت سعی می کرد خط سینه اش را با گرفتن یقه ی پیراهنش با دست پنهان کنه. یک جور در بود که روش نوشته بود: نمی توانید وارد شوید! بروید گم شید! ورود شما اکیدا ممنوع است! خمیازه ای کشید و گفت "چی می خوای؟!" از دیدنم خیلی خوشحال نبود و معلوم بود توی دلش داشت برنامه ی نصب یه آیفون رو برای خودش تنظیم می کرد به همراه حساب کتاب های پس انداز بانکیش برای خرید یک همچین چیزی. اخلاق گهی داشتم می دانم اما آنقدر نبود که وقتی سرم را انداختم پائین و وارد خانه اش شدم عصبی شود. از وقتی همدیگر را ول کرده بودیم خانه اش خیلی عوض شده بود. تاریک و نمور بود. شده بود عین یک قبرستان. روی همه چیز خاک نشسته بود. "یک ضبط صوت عالی و مهربان! از طرف بچه هایش صدا، نوارکاست و سیم پرق(پریز پولی برای کفن و دفن نپرداخته پس اسمش روی سنگ نمی آید!)." تا نگاه می کردی همه جا قبر بود. تستر، فر، فرش، گیتار، تلویزیون و حتی تابلوی کپی شده ی "اتاق خواب در آرلس" ونگوگ هم نیم متری زیر خاک بود. دیگر بالش و صندلی مثل کره زرد نبودند بلکه به روغنی شباهت داشتند که روی شعله ای داغ حسابی سوخته و تیره شده بود. دیوار ها بنفششان پررنگ و جیغ شده بود و گوش آدم را کر می کرد و رنگ سبز روشن پنجره به یک سبز لجنی تهوع آور تنزل پیدا کرده بود. درب آبی رنگ تیره تبدیل شده بود به یک رنگ متمایل به بنفش بادمجانی که انگار کسی با زدن مشتی به زیر چشم اتاق ونگوگ باعثش شده بود. نقاشی های پرتره ی روی دیوار تیره و خالی شده بودند و تخت چوبی بزرگ، زوار در رفته شده بود و دور تا دور اتاق رنگی ونگوگ را تارهای عنکبوت و سایه های بزرگ فرا گرفته بود. نقاشی ای که باید حس آرامش و تخیل می داد مثل سنگ قبر ونگوگ سفت و سخت و کشنده ی آرامش و خیال بود. تصادفی شده بود. دو تا از آن ماشین ها که دستشان را روی بوق گذاشته بودند، از کنار مرد با چرخاندن فرمان رد می شدند و بعد سرشان را برگردانده بودند و با عصبانیت فحشی می دادند که در همان حال که هردو سرشان به عقب بود، کنار به کنار شده بودند و زده بودند به هم. پلیس را خبر کردند آمد. گفتند حواسشان به آن مرد پرت شده که همانطور ایستاده وسط خیابان. پلیس مال ماشین بود و خیلی ابزار تهدید آمیز ..... آوری نداشت. با این حال رفت و از مرد سوالی کرد. باز هم سوال کرد. کم کم عصبانی شد. سرش داد زد. تهدیدش کرد. گفت می تواند وکیل بگیرد. کلاهش را پرت کرد روی زمین، فریاد زد، فایده نکرد. مرد ..... نمی خورد، ساکت بود. باتومش را در آورد و آرام به پشت مرد زد. پلیس ماشین بود و تابحال کسی را نزده بود. عصبانیتش کم کم انرژی شد در دست هایش و اینبار محکم به پشت مرد زد. اما مرد تکان نمی خورد و ساکت بود. پلیس را خبر کردند؛ از آن هیجان دارهایش! یکی از اون گنده هاشون اومد جلوی مرد شروع کرد به لاف زدن. خواست مرد را از خودش بترساند. نشد. دستبند را درآورد. خواست مرد را به زمین بزند که نشد. باتومش را درآورد و به کمر مرد فشار داد اما مرد مثل ..... سخت ایستاده بود و نتوانست تکانی به او دهد. ناچار همانطور ایستاده دستبند را به دستهایش بست. بعد خواست او را با خود ببرد اما هرچه زور زد نشد. کم کم مردم جمع شدند. عده ای شروع کردند به فحش دادن. بعضی رفتند از میوه فروشی گوجه های آبدار خریدند و دستشان را می کردند داخل کیسه و با خنده و شادی گوجه ها را پرت می کردند سمت صورت مرد. چندتائیشان روی صورت مرد ترکید و از صورتش آب گوجه آویزان بود. پلیس های بیشتری آمدند. با هم مشورت کردند. بعد یکی شان رفت و خیلی آرام با مرد صحبت کرد. پرسید مشکلش چیست و خواست روی خوش نشان دهد. او را نوازش کرد. حتی پیشانیش را بوسید. تکان نخورد، ساکت بود. چپ چپ نگاهم می کرد. منتظر بود چیزی بگم. کتری اش که جوش اومد سرش رو تکون داد و گفت: "چی می خوای!؟" گفتم یه چیزی تو یخچالم کمه. شونه هاش رو بالا انداخت و گفت بفرما برو تو یخچال من ببین چیزی دستگیرت می شه یا نه. گفتم روغنم ندارم. گفت باشه تو آشپزخونه هست برو بردار. پرسید چی می خوام درست کنم. گفتم بال مرغ دارم. می خوام سرخش کنم بخورم. پوزخند زد. رفت داخل اتاقش و پشت سرش در را بست. نمی دانم چه چیز بال مرغ خنده دار است. خب این هم یک جور غذاست. می شود گفت غذای مورد علاقه ی منه و اگه می شد برمی گشتم به چهارده سال قبل در جواب معلمی که از من پرسید چرا مرغ ها نمی تونن پرواز کنن جواب می دادم: چون من هفته ای سه بسته بال مرغ می خورم! مردم مرتب زیاد می شدند. ماشین های پلیس بیشتری آمدند. خبرنگار ها آمدند و می رفتند و با سکوت مرد مصاحبه می کردند. یکیشان رفت جلو و پرسید راست است که شما دیروز در یک سانحه دوست دخترتان را در قمار باخته اید؟! آن یکی پرسید به نظر شما رفتار پلیس ایالتی با مردمی مثل شما درست است؟ چند نفر هم آمده بودند جلو با مرد عکس می انداختند. پلیس همه را کنار زد. تصمیم گرفتند کمی خشن باشند. با باتوم ریختند سر مرد. اما تکان نخورد، ساکت بود. ..... از سر و رویش پائین می ریخت و پلیس ها خسته و عصبانی هر کدام یک طرف ولو بودند. لباس هایش را پاره کرده بودند. یک نفر از آن پشت آمد و روی شانه های مرد لباسی انداخت و رفت. یک پیرزن هم که قلاده ی سگش را سفت چسبیده بود داشت آنطرفتر گریه می کرد. بچه ها مرد را دوره کردند و می خندیدند اما با فریاد پلیس فرار کردند. یک ماشین آتشفشانی آمد و سعی کرد با پاشیدن آب با فشار به مرد او را تکانی دهد. اما تکان نخورد، ساکت بود. رفتم پای یخچال درش را باز کردم و زل زدم داخلش و داشتم به داستانم فکر می کردم. هی سرک کشیدم. از یخچال خانه خودم بدتر بود. می شد جای کمد لباس ازش استفاده کرد. آمد از اتاق بیرون. پرسید چیزی رو که کم بود پیدا کردم یا نه. گفتم آره. بعد گفت دیگه چی می خوای؟ گفتم یه لیوان چای. کلافه شده بود. آمد و کتری را آب کرد. بعد پشیمان شد. آب کتری را خالی کرد داخل یک ماهیتابه تا زودتر جوش بیاد و شررم زودتر کنده بشه. یک لیوان، یک دانه چای کیسه ای و دو تا قند داد دستم و باز رفت داخل اتاقش. نشستم داخل آشپزخانه و به داستانم فکر کردم. بعد حوصله ام از خوردن چای در یک قبرستان تاریک و نمور، آن هم به تنهایی، سر رفت. پا شدم و رفتم داخل اتاق دیگر که روزی خودم در آنجا می خوابیدم. روی همه چیز ملافه بود حتی روی کتاب ها. ملافه را کنار زدم و سعی کردم تعدادی کاغذ پیدا کنم. دفترم کاغذ نداشت. چندتائی پیدا کردم. تا زدمشان و گذاشتم داخل جیبم. رفتم بیرون. چای را خالی کردم داخل ظرفشوئی. یک کشیش آورده بودند با مرد حرف بزند. دست بندش را باز کردند. کشیش خواست. همینطور مثل چوب خشک ایستاده بود جلوی مرد و داشت خوابی را که دو هزار و یازده سال پیش دیده بود برای مرد تعریف می کرد و بعد دفتر خاطراتش را باز کرد تا بعضی از قسمت های خوابش را که به یاد نمی آورد از رو بخواند. فایده نکرد. یک روحانی مسلمان آوردند. صلواتی فرستاد و دعایی خواند. او ..... را تازه تر دیده بود، هنوز یادش نرفته بود. اما فایده نکرد. یک روحانی یهودی آوردند. از همان خواب ها تعریف کرد. از هر دینی یکی آوردند. فایده نکرد. مرد... تکان نمی خورد، ساکت بود. ناگهان یک نفر فریاد زد داره گریه می کنه!!! همه به سمت مرد هجوم آوردند. چند قطره اشک از چشم های سرخش پائین می ریخت. پلیس مردم را متفرق کرد. یک خبرنگار آمد جلو. پرسید آیا با طرح جدید دولت برای احیاء سیستم اقتصادی موافق است یا نه. پلیس ها او را هم راندند. باز تصمیم گرفتند مرد را کتک بزنند اما وقتی مرد دستش را آرام تکانی داد مات و مبهوت شدند. همه ساکت شدند. مرد آرام دستش را بالا آورد، دهانش را باز کرد و دستش را از مچ آرام آرام خورد. بچه ها جیغ می زدند و بعضی زن ها گریه می کردند. پلیس نمی دانست چه باید بکند. خبرنگار ها مثل دیوانه ها عکس می گرفتند. بعد دست دیگرش را بالا آورد تا گوشش را بکند و بخورد. عده ای سعی کردند جلویش را بگیرند اما دست مرد حرکت می کرد، چیزی مانعش نمی شد. بعد چشم هایش را از حدقه در آورد و داخل دهان گذاشت و سپس نوبت به خوردن موهایش رسید و بعد دستش را هم تا آرنج خورد. باز از اتاق بیرون آمد. پرسید چایم را خوردم یا نه. گفتم خوردم. بعد شانه هایش را بالا انداخت دست هایش را روی سینه هایش قفل کرد و گفت: خب؟! فهمیدم می خواهد بروم. گفتم کاش می شد با هم چای می خوردیم و حرف می زدیم. باز هم شانه هایش را بالا انداخت و سعی داشت طوری نگاهم کند که انگار چیزی نشنیده. زمانی بود که تک تک حرفهام براش آنقدر جالب بود که تمام وقت ابروهایش بالا بود. اما حالا تنها شانه هاش بالا می روند و حتی اگر می گفتم کاش نمی شد با هم یه قهوه بخوریم و کمی حرف نزنیم خیلی فرقی به حالش نمی کرد. باز شانه هایش را بالا می انداخت و طوری به من نگاه می کرد که انگار دارد به برفک تلویزیون در ساعت سه و پنجاه دقیقه ی صبح نگاه می کند. داشت سعی می کرد لب پائین اش را هم بخورد. دیگر نمی توانست ..... بریزد، چشمی نداشت. چند کامیون آمدند داخل خیابان. عده ای کارگر پیاده شدند. کامیون ها آجر و شن و ماسه خالی کردند. کارگرها شروع کردند به چیدن آجر. آجرهایی سرخ. کم کم دور تا دور مرد را آجر چیدند و همینطور مثل یک ستون بالا بردند. مردم سرشان را بالا می آوردند و کج می کردند تا ببینند که آیا مرد را می شود هنوز دید یا نه. دو سه متری که دیوار بالا رفت دیگر کم کم مردم آن جا را ترک کردند. اینگونه بود که وسط خیابان ستونی افراشته شد که ماشین ها بی سر و صدا از کنارش رد می شدند. بعد ابرها آمدند. بارانی گرفت و خیابان بیش از پیش خلوت شد. باران داخل ستون روی سر مرد می ریخت و مرد... ایستاده بود، تکان نمی خورد، ساکت بود. سنگ قبری شد برای باران.‏

مفنگی

رابطه ی جنسی

هیجان

تکان

سنگی

خون

خوابش

اشک

مکاشفه ی صد و شش

2011-04-14T20:22:00.001+02:00

بنشینید... اما ایستادگی کنید

مکاشفه ی صد و پنج

2011-04-12T23:17:00.000+02:00

بعد از عشق، ترس بزرگترین ضعف و مانع پیشرفت انسان است... بعد از عشق، ترس مهمترین عامل توانایی و بزرگترین منشأ قدرت انسان است...‏

مکاشفه ی صد و چهار

2011-04-12T23:15:00.000+02:00

واژه هایی هستند که آن ها را از ما دزدیده اند... عشق را پس بگیریم

مکاشفه ی صد و سه

2011-04-10T22:20:00.000+02:00

تشویش انسان مراسم سوگواری برای مرگ چیزی است که دیگر معنی و مفهومی ندارد. سکوت دیگر پیدا نمی شود. هیچ چیز ساکتی وجود ندارد. دنیا پر از شلوغی و همهمه است، پر از داد و فریاد و هنگامی که آدمی در گوشه ای خلوت و به دور از تمام این هیاهوها گوشش را تیز می کند می بیند سکوت پر از جیغ است، سوتی است ممتد که در گوش آدم زوزه می کشد. و وقتی واقعا بخواهی به صدای سکوت گوش دهی از درد به خود می پیچی.... زیرا سکوت حاوی تمام آمال و درد ها و افکار و رنج های زندگیست. میزان بی نهایتی از صداست....‏

دیگر سکوتی وجود ندارد بلکه این واژه ی غریب، دقیقا شامل چیزی است که فکر می کنیم خالی از آن است و دقیقا حسی را به ما می دهد که باید بگیرد. سکوت... دیگر آرامش نیست.‏

به دنبال چیزی که نیست نباشید